Ζιγκουάλα

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 3

2008-04-09T22:41:00.008+03:00

28 – 3 – 2008
Μαθαίνω πολλά κι έχω την εντύπωση ότι κάποια στιγμή το κεφάλι μου θα εκραγεί και θα ξεπεταχτούν άτακτα οι περιττές πληροφορίες, για να μείνει χώρος για την πολύτιμη ουσία. Πρέπει να πάω στον ωκεανό.

28 – 3 – 2008 μεσημέρι
Σοκ και δέος. Ο Ατλαντικός μου κόβει την ανάσα. Συνδέομαι αμέσως με πανάρχαιες επιθυμίες εξερεύνησης. Η απεραντοσύνη μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Μαγεύομαι απ’ το μέγεθος των κυμάτων. Με τον αγαπημένο φίλο μου χαζεύουμε το βουητό αυτής της θάλασσας. Φαντάζομαι πως είμαστε δυο μικροί Μαγγελάνοι, με το πλοίο μας αρματωμένο, το πλήρωμά μας έτοιμο κι ετοιμαζόμαστε για ένα ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.
Γιατί, απλά, όταν κοιτάζεις αυτό τον ωκεανό, δεν διακρίνεις τίποτα απέναντι, μόνο τον ορίζοντα που σε βεβαιώνει ότι ζεις σε μία στρογγυλή γη…
28 – 3 – 2008
Στο συνέδριο οι συζητήσεις έχουν ζωηρέψει, μετά τον ωκεανό πάω σε μία συνάντηση με θέμα “the erotic and the domestic”, τι άλλο να παρακολουθήσει κανείς όταν έχει δει όλο αυτό το νερό μπροστά του;; Η νοτιοαφρικάνα σύνεδρος μιλάει για τον έρωτα που έχει ο καθένας μας μέσα του, για τη ζωή, τη δημιουργία, το ταξίδι, τη χαρά. Έχουμε «φύγει» οι σύνεδροι… Εγώ συγκεκριμένα βρίσκομαι κάπου κοντά στο Πράσινο Ακρωτήρι και χαζεύω τις φάλαινες από την παραλία όπου κάνω τις πρωινές αναζωογονητικές μου ασκήσεις. Διότι σε λίγο θα συναντηθούμε με τον (εναλλακτικό αρχιτέκτονα και πατέρα των παιδιών μου) σύντροφό μου για να πάμε εκδρομή σε ένα χωριό παραδίπλα, οι δυο μας, για weekend…
29 - 3- 2008
Τελευταία μέρα, το συνέδριο τελειώνει, η μικρή διεθνής παρέα μου αποχαιρετιέται, πώς γίνεται να νιώθεις ξαφνικά τόσο κοντινός με ανθρώπους που ζουν χιλιόμετρα μακριά, μου το εξηγείς σε παρακαλώ; Και γιατί οι άνθρωποι που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και συν-τρώγουν συνδέονται τελικά με ιδιαίτερους δεσμούς, κάπως πιο «οριστικούς»;
Δεν ξέρω. Εκείνο που καταλαβαίνω τώρα είναι ότι τα πιο ουσιαστικά τα λέγαμε πάντα πάνω από ένα πιάτο μπακαλιάρο. Κι όσα έμαθα γι’ αυτούς τους ανθρώπους, σφραγίστηκαν μ’ ένα κομμάτι κατσικίσιο τυρί. Κι ότι ανταλλάξαμε, πέρασε μέσα από τις συνάψεις μας ταξιδεύοντας πάνω σε ρυάκια από κρασί.
30 – 3 – 2008
Ξανά μανά Ελ Βενιζέλ. Μάταια ψάχνω να κάνω ψιλά για να πάρω ταξί. Στην Πορτογαλία δεν θα συνέβαινε αυτό, γκρρρ…
Και για να πάρεις ένα καρότσι για τις αποσκευές σου, πρέπει να δώσεις ένα ευρώ, γκρρρ…
Και οι άνθρωποι εδώ είναι συνεχώς εκνευρισμένοι, κι ένας εσπρέσο κάνει δυόμισι ευρώ, και κανείς ποτέ δεν σου χαμογελάει, και φταίω εγώ τώρα που θέλω να γυρίσω γρήγορα πίσω, εε;;;

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 2

2008-04-09T22:30:00.005+03:00

26 – 3 – 2008
Ο μεσημεριανός ήλιος και το αεράκι μ’ έχουν καθηλώσει σε μία πλατεία, Praca de Carlos Alberto, γύρω μου κτίρια που αφηγούνται τη δική τους ιστορία κι εγώ, εκστατική, την αφουγκράζομαι.

26 – 3 – 2008 απόγευμα
Αρκετά με τους χάρτες. Μ’ έναν αγαπημένο πια φίλο, μπαίνουμε στην περιπέτεια μιας πολύωρης περιπλάνησης. Πορτογαλία, Πόρτο, πορτοκάλι, πορτ, λιμάνι, κρασί, πόρτα, άνοιγμα, ανάσα. Πλακόστρωτα σοκάκια, γλυκείς άνθρωποι, τρυφερά βλέμματα, μια ήσυχη βιωμένη μελαγχολία ακουμπάει απαλά στα κτίρια κι ύστερα γλυστράει στις λέξεις: obrigado, adeus, boa tarde. Χωνόμαστε σ’ ένα απ’ τα πολυάριθμα μικρά ταβερνάκια και απολαμβάνουμε ψάρι και σαλάτα, πάνω σε υφασμάτινο τραπεζομάντηλο, πίνουμε λευκό ντόπιο κρασί και γαληνεύουμε. Ο ταβερνιάρης χαμογελάει κι η συνεννόηση κυλάει αβίαστα κι ας μην μίλησε ποτέ κανείς την ίδια γλώσσα.

27 – 3 – 2008
Στο συνέδριο κατάλαβα γιατί του δόθηκε το όνομα «transformation and globalization». Στη δεξίωση υποδοχής, μάτια απ’ την Ιαπωνία, στόματα απ’ τη Βραζιλία, παπούτσια απ’ τον Καναδά, φούστες απ’ την Κορέα, μαλλιά απ’ τη Νότιο Αφρική μαζεύτηκαν γύρω από κάτι σολομένια καναπεδάκια σ’ ένα παράξενο πολύχρωμο ομοτράπεζο.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 1

2008-04-09T22:05:00.006+03:00

25 – 3 – 2008
Βρίσκομαι σ’ ένα λεωφορείο Χ95 ακορντεονούχο, που τρέχει με την ταχύτητα του φωτός στη λεωφόρο-της-Μεσόγειας-λακούβας, με κατεύθυνση το Ελ Βενιζέλ. Νομίζω ότι σε λίγο θα εξαϋλωθούμε μέσα σε μία χλαπαταγή μετάλλων καθώς το μισό λεωφορείο θα αποχαιρετάει το άλλο μισό, και όσοι κάθονται στο μεσαίο κομμάτι θα υπερίπτανται σαν ιπτάμενος δίσκος τυλιγμένος σε ένα αφύσικο ακορντεόν.
Ίδια μέρα, αργότερα
Η Φρανκφούρτη από δω και πέρα θα έχει, μέσα στο μυαλό μου, τη γεύση Tsakiris chips, τα απλά, χωρίς ρίγανη, συνδυασμένα με κλασική Toblerone γάλακτος. Μασουλώντας μία φρεσκότατη κατακίτρινη πατάτα, το βλέμμα μου πέφτει σε μία κουρασμένη μαμά που χει αγκαλιάσει το μικρό της, πού να’ σαι τώρα μαμά μου να δώσεις και σε μένα μία αγκαλιά, στην κόρη σου που ξενιτεύεται στις Πορτογαλίες;

Ίδια μέρα, νωρίτερα, γιατί η ώρα πάει προς τα πίσω
Όταν πρόκειται να ταξιδέψω στο εξωτερικό κάπου για πρώτη φορά, μου αρέσει πολύ να αποτυπώνω στο μυαλό μου από πριν ένα σκαρίφημα του χάρτη των πιθανών διαδρομών. Έχω μία διάθεση να συγκρατήσω τα χαρακτηριστικά του ολοκαίνουριου τόπου έτσι όπως όταν σου λένε ότι πρόκειται να γνωρίσεις κάποιον που λέγεται έτσι, μιλάει αυτή τη γλώσσα και έχει αυτό το χρώμα μάτια.
Το βρήκα γρήγορα λοιπόν: Hotel Malaposta, το δωμάτιο «έχει μάτια» στις στέγες του κεντρικού Πόρτο και μου «μιλάει», ήσυχα και τρυφερά, λέξεις Πορτογαλικές.

NEW YEAR'S RESOLUTIONS

2008-01-14T19:46:00.001+02:00

Τους κοιτάζω που μπαίνουν στην ταβέρνα. Δύο ζευγάρια, 35 και κάτι, με ένα τρίχρονο παιδί το καθένα, κορίτσι κι αγόρι. Κατευθύνονται σε ένα τραπέζι δίπλα μου. Εγώ μόνη, σε Σαββατιάτικη μεσημεριανή σιέστα, πίνω ένα ποτήρι κρασί. Κοιταζόμαστε. Τους λείπει μία καρέκλα, μου ζητούν αν μπορώ να τους δώσω μία από τις τρεις δικές μου, «βεβαίως», λέω, και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι γιατί τη ζητούν από εμένα όταν υπάρχουν τόσα άδεια τραπέζια γύρω τους. Ίσως σκέφτονται ότι εγώ θα παραμείνω μόνη μου, τι να τις θέλω άλλες τρεις καρέκλες; Αλλάζουμε ξανά βλέμματα. Νιώθω τις σιωπηλές εκατέρωθεν αξιολογήσεις να αιωρούνται στον ενδιάμεσό μας χώρο. Δεν ξέρω τι βλέπουν αυτοί. Εγώ βλέπω νωθρά διεκπεραιωτικά χαμόγελα. Σαν να έχουν έρθει να κάνουν ό,τι και κάθε Σάββατο ή Κυριακή, να βγουν με τους φίλους τους να φάνε, μαζί με τα παιδιά. Μπορεί και να τους αρέσει αυτό, να περνάνε καλά, δεν ξέρω.
Οι άντρες της παρέας είναι κυρίως σιωπηλοί, θαρρείς και κάποιος ή κάτι (μια παλιά εντολή που υπηρετούν; μια επιθυμία άλλου που μπέρδεψαν για δικιά τους;) τους έχει σύρει εδώ. Πίνουν, είναι οι μόνοι που πίνουν, ίσως πίνουν τα λόγια που δεν αρθρώνουν, τα άρρητα μεταμορφώνονται σε διαδοχικά ποτήρια μπύρας, όσο μπύρα τόσο σιωπή.

Οι γυναίκες βυθίζονται σιγά σιγά σε ένα διάλογο μεταξύ τους, χειρονομίες και εκφράσεις προσώπων που πηγαινοέρχονται στη μικρή αποκλειστική τους δυάδα. Τα μικρά μιλάνε κι αυτά μεταξύ τους, πολύ φωναχτά, το αγόρι λέει «εγώ θα πάρω πέντε χιλιάδες εκατομμύρια» και το κορίτσι απαντάει «όχι, εγώ θα πάρω περισσότερα, και θα μου τα δώσει ο μπαμπάς μου!» Στιγμιαία τα ζευγάρια γελάνε, ξανάγιναν ζευγάρια, τα παιδιά γεφύρωσαν για λίγο τα κενά, είναι πολύ χαριτωμένα, πώς να μη γελάσεις, δεν τα καταφέρνουν για πολύ, η προηγούμενη ατμόσφαιρα επανέρχεται, οι τρύπες χάσκουν, τα παϊδάκια μου έρχονται, πέφτω πάνω τους λίγο λαίμαργα, αυτό είναι που εννοώ όταν λέω ότι θέλω να κάνω οικογένεια;; Ο μικρός λες και ανιχνεύει τις σκέψεις μου, σηκώνεται ξαφνικά από την καρέκλα του και τρέχει να κρυφτεί κάτω από ένα διπλανό τραπέζι κραδαίνοντας στο χέρι του ένα καλογλυμμένο αρνίσιο κεφαλάκι! Με λοξοκοιτάζει κάτω από ένα ποδάρι καρέκλας, με κοροϊδεύει που μασουλάω, δεν μπορώ να μην χαμογελάσω σ αυτό το πανέξυπνο μουτράκι. Λίγο μετά βγαίνει από το «γκαράζ» και σκαρφαλώνει στο πουλόβερ του πατέρα του λέγοντάς του «ωραία μυρίζει η κουβέρτα που φόρεσες σήμερα μπαμπά!».

Συνειδητοποιώ πόση χαρά έχει προοριστεί να προσφέρει τα επόμενα 80 ή 90 χρόνια ζωής του σ’ αυτούς τους homini skythropi που θα συναναστρέφεται ως κηδεμόνες του. Όλοι γελούν με τα σκέρτσα και τη σπιρτάδα του, πλην ο πατέρας του του πετάει κι ένα «θα λογαριαστούμε στο σπίτι για τη φασαρία που κάνεις, έχεις να φας πολύ ξύλο». Αυτό με πονάει και μόνο που το ακούω. Να μιλήσω ή να μασήσω παϊδάκι; Χαμογελάω πλατιά σε παιδί και πατέρα, «είναι εξαιρετικός ο γιος σας» του λέω με την κρυφή ελπίδα να τον γλυτώσω από κάποιες έστω ξυλιές.

Επιστρέφω στα παϊδάκια μου, πίνω την τελευταία μου γουλιά κρασί. Έξω σουρουπώνει, τα ζευγάρια πληρώνουν, οι άντρες φεύγουν μαζί με τα παιδιά, οι γυναίκες μένουν εκεί να σιγοψιθυρίζουν, καπνίζουν τα τσιγάρα μιας κληρονομημένης; μοναξιάς που ποτέ δεν τελειώνει κι ας συντροφεύεται.
Όχι, δεν θα πάρω, ευχαριστώ.

ΜΑΘΗΜΑ ΧΟΡΟΥ (και όχι μόνο...)

2007-12-19T15:55:00.000+02:00

Η μουσική αρχίζει να παίζει. Astor Piazzolla, Liber Tango. Τη νιώθω να με διαπερνά σιγά σιγά, ο ρυθμός ακουμπάει το σώμα μου, αρχίζω να λικνίζομαι κοιτάζοντάς τον στα μάτια και στους γοφούς. Κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα μπροστά κι εγώ ταυτόχρονα βαδίζω προς τα πίσω, σε μια κίνηση που αιωρείται ανάμεσα στο «υποχωρώ» και στο «αποφεύγω-για-να-τον-βάλω-να-με-κυνηγήσει-ξανά». Νιώθω την πίεσή του στα χέρια μου, γέρνω λίγο προς τα μπροστά, τόσο όσο, τον αφήνω να μπει στο τρίγωνο κενό ανάμεσά μας αλλά πρέπει και να τον εμποδίσω, όχι άλλο όμως, μέχρι εκεί, για να συνεχίσει ο χορός. Εκείνος επιμένει να βηματίζει μπροστά, τι παράξενο που είναι εγώ να πηγαίνω προς τα πίσω αλλά κι οι δυο να προχωράμε μπροστά, οι παλάμες του είναι κάπως ιδρωμένες, ξαφνικά κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα, χάνω την ισορροπία μου, πέφτω πάνω του, πατιόμαστε, πάει λίγο πίσω, γέρνω ξανά μπροστά, τώρα ξέρω ότι πρέπει να κρατάω το κέντρο βάρους μου καθώς αυτός με οδηγεί, δεν είναι να τον ακολουθώ μόνο, χρειάζεται να στηρίζομαι και στα πόδια μου, γιατί κι αυτός μαθαίνει, κι αυτός το χάνει κάποτε κάποτε, πρώτη φορά χορεύουμε μαζί εξάλλου, σάμπως έχω ξαναβηματίσει έτσι με κάποιον; Αλλά να, κοίτα τώρα, το βρίσκουμε, ξαφνικά κάνουμε όλο και περισσότερα βήματα, τι ωραία που είναι, σαν να χαιρόμαστε ο καθένας ξεχωριστά κι οι δυο για τον κοινό μας χορό, που γίνεται σιγά σιγά όλο και πιο περίπλοκος, τα βήματα σταυρώνουν και μπλέκονται, το χάνουμε και το ξαναβρίσκουμε, το χάνουμε και το ξαναβρίσκουμε, ένα-δύο-τρία, ένα-δύο-τρία…

ΤΙ ΕΙΔΑ / ΑΚΟΥΣΑ / ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΑ

2007-10-18T21:54:00.000+03:00

· Είδα έναν εξηντάρη με πανάκριβο μαύρο γυαλιστερό τζιπ στη Μεσογείων να ετοιμάζεται να πέσει με ταχύτητα πάνω σε ένα γυφτάκι που οδηγούσε ποδήλατο με το μωρό αδερφάκι του στη σέλα κι επιτόπου να φρενάρει, να βγαίνει έξαλλος από την τζιπούρα και να κάνει τον μικρό μαύρο στο ξύλο! Ήμασταν πολλοί ευτυχώς που ευαισθητοποιηθήκαμε, και δυο οι πιο γενναίοι που βούτηξαν τον τύπο για να προστατέψουν το παιδί. Τώρα τι να σχολιάσω επ’ αυτού του περιστατικού;;
· Άκουσα τον κύριο Κ., ιδιοκτήτη του αναψυκτηρίου όπου πίνω κάτι πρωινούς κλεφτούς καφέδες (ο οποίος επιδίδεται στη λαϊκή σοφία, το αχαλίνωτο σεξ –λέει- και τη μπυροποσία με την τσίμπλα στο μάτι) ότι έχω, λέει, «στοχαστικό βάθος οφθαλμών». Φόρεσα αμέσως τα γυαλιά ηλίου – πού το είδε; Πώς το σκέφτηκε; Πώς μοιάζω;; ΚΑΙ στοχαστικό ΚΑΙ βάθος, οέο;;
· Είδα ξεμανίκωτους και ξεκάλτσωτους Σκωτσέζους στη Γλασκώβη να καπνίζουν έξω από τις παμπ σε θερμοκρασία 10 βαθμών Κελσίου μέσα στη μαύρη νύχτα και είχα δύο αντανακλαστικές αντιδράσεις: αφενός μου ρθε να τους πω «βρε παιδιά, δεν έρχεστε ένα ταξιδάκι στην Ελλάδα, εμείς ακόμα καπνίζουμε και μέσα…» αφετέρου να τους δώσω κάτι από τη χειμερινή δική μου εξάρτυση, ένα κασκολάκι, την καμπαρντίνα μου, κάτι. Μου είπε όμως μετά η Ρ. (κι είχε δίκιο μάλλον) ότι το γλασκωβίτικο νιάτο γδύνεται στο «δροσερό» δεκάρι για να αναδείξει τη σεξουαλικότητά του, την οποία οσονούπω θα καταχωνιάσει στα μάλλινα και τα αδιάβροχα, μόλις η θερμοκρασία πέσει κάτω από το μηδέν. Σωστό κι αυτό.
· Άκουσα τη φιλενάδα μου τη Ν. να εκστομίζει την καλύτερη ατάκα του μήνα: «Μη μου δίνετε να πιω άλλο απόψε! Εγώ όταν πίνω, κάνω παιδιά». Τόσο απλά.
· Κατάλαβα ότι υπάρχουν μερικές φορές στη ζωή που κάνεις κάτι και σου είναι αδύνατο να το ερμηνεύσεις, να βάλεις μία λογική σε αυτό. Οπότε απλώς το κάνεις και περιμένεις ήσυχα ήσυχα εκείνη την επιφοίτηση που θα σου επιτρέψει να το τοποθετήσεις στη σφαίρα του κατανοητού. Αν και όποτε. Διότι, κατά το άσμα, υπάρχουν και τα λεγόμενα momentary lapses of the reason.
· Άκουσα την Κ. να λέει κάτι πολύ ενδιαφέρον και το μεταγράφω: «το να εκτίθεσαι, η έκθεση, για μερικούς ανθρώπους, είναι συχνά συνώνυμο της έκπτωσης». Καλά τα λέει. Ειδικά αν είσαι σε κάποια θέση εξουσίας, τότε όταν εκ-τίθεσαι (βγαίνεις από τη θέση σου) ισοδυναμεί με το να εκ-πίπτεις (να πέφτεις). Διότι στεκόσουν ή νόμιζες ότι στεκόσουν, ψηλότερα. Ενώ θα μπορούσες απλώς να μετα-τίθεσαι, για να δεις κι από άλλη θέση τον κόσμο. Λέμε τώρα.
· Επί του θέματος των απειράριθμων γκρι σκίουρων που απειλούν την επιβίωση των αντίστοιχων ολιγόριθμων κόκκινων στη Γλασκώβη και άρα, έλεγε ο εκφωνητής, την ισορροπία του οικοσυστήματος: άκουσα τη Ρ. που είναι βιολόγος να λέει ότι τα μέτρα που λαμβάνονται για να αποκατασταθεί η ισορροπία στο οικοσύστημα έχουν πιθανώς στηριχτεί σε λάθος σκεπτικό. Το οικοσύστημα ΗΔΗ βρίσκεται σε ανισορροπία για λόγους που προηγήθηκαν μάλλον, οπότε τα μέτρα αντιμετώπισης απλώς θα επιφέρουν ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ανισορροπία. Όλο αυτό μου φάνηκε ενδιαφέρουσα μεταφορά για τα ανθρώπινα πράγματα: πας να γιατρέψεις κάτι, να το βελτιώσεις, με τρόπο που το χειροτερεύει τελικά…
· Κατάλαβα ότι ακόμα κι οι έννοιες «πρωί», «ψιλοβρέχει», «νωρίς» χωράνε ΠΟΛΛΗ προσωπική ερμηνεία! Φερ’ ειπείν, είπα εγώ: «τι ωραία να τρως ρεβυθάδα πρωί πρωί» κι η ώρα ήταν 12.30 κι είδα μία σειρά από ζευγάρια μάτια να με κοιτούν με «στοχαστικό βάθος οφθαλμών»…
· Κατάλαβα ότι τους αποχωρισμούς τους ζεις πιο καλά όταν έχεις την ευκαιρία να τους βάζεις σε λόγια ΜΑΖΙ με τον άλλο κι όταν έχεις την ακόμα μεγαλύτερη πολυτέλεια να ακούς από τον άλλο ότι θα του λείψεις πολύ.
· Επίσης κατάλαβα ότι μεγαλώνω.

ΤΑ ... ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ (posts) Νο 3

2007-09-16T17:10:00.000+03:00

The Symi Experience

Καλοκαίρι 2007. Πρώτος προορισμός για φέτος: Σύμη. Προσδοκίες: πολλές, παραπάνω από όσες έπρεπε, ως συνήθως. Μέσα μεταφοράς: όλα. Πρώτα λεωφορείο στο Ελ Βενιζέλ. Μετά αεροπλάνο, καθίσματα στριμόκωλα, είμαι κοντή ευτυχώς. Παρηγορώ κι έναν ψηλό ηλικιωμένο κύριο δίπλα μου, που έχει διπλωθεί στα τέσσερα: «φτάνουμε σε λίγο, μην ανησυχείτε», την απάντηση δεν την άκουσα, είχε πνιγεί ανάμεσα στα γόνατά του. Μετά λεωφορείο από το αεροδρόμιο της Ρόδου προς το λιμάνι. Μετά με το πόδι μέχρι το σωστό σημείο που φεύγουν τα πλεούμενα για Σύμη. Μετά με το σχετικό καταμαράν: δεν σ’ αφήνουν να κοιμηθείς στους βρώμικους μπεζ καναπέδες, συρρικνώνομαι σε μια γωνιά, όλο τον υπόλοιπο καναπέ τον πιάνει μια χαρούμενη γαλλική οικογένεια, το 3χρονο κάθεται στα γόνατα της μαμάς του και την κατουράει, αυτή με κοιτάζει με ένα χαμόγελο σχεδόν περήφανο, «κοίτα το να δεις τι κάνει το άτιμο!».
Φτάνω επιτέλους στο νησί, είναι πανέμορφο το λιμάνι, βρίσκω τον κύριο Καλοδούκας-Holidays τελεία gr που θα με οδηγήσει στο δωμάτιό μου. Αφήνει εμένα και το νεαρό βοηθό του σε κάτι χώματα, αρχίζουμε την κατάβαση του Χωριού με τον μικρό, η αγωνία μου αρχίζει, «πού θα σταματήσουμε άραγε;;» και σταματάμε κάποτε. Με αφήνει σε ένα άθλιο ισόγειο δωμάτιο ενός υποτιθέμενου νεοκλασικού, με παράθυρα και πόρτα εντελώς φθαρμένα, μπαίνω μέσα, νιώθω ένα ρεύμα αέρος, στον αριστερό μου τοίχο υπάρχει μία τεράστια ΤΡΥΠΑ (!!) γύρω στο ενάμιση μέτρο μήκος, κι απέξω της μία σίτα. Ο χώρος μυρίζει υγρασία, είναι βρώμικος, δεν υπάρχει σαπούνι ή χαρτί υγείας, οι βρύσες στάζουν, το κουζινάκι δεν λειτουργεί, το εγκεφαλικό είναι κοντά.
Ξανά με τα πόδια κάτω, στην κυρία αυτή τη φορά Καλοδούκα - Holidays.gr, έξαλλη. Η αντιμετώπιση απαράδεκτη στην αρχή – κόντεψα να πιστέψω ότι είχα εγώ το πρόβλημα. Η κυρία επιστρατεύει απίστευτα επιχειρήματα, θέλω απλώς να τη χαστουκίσω, αν μπορούσα θα το έκανα – «αυτό είναι ένα από τα χειρότερά μας δωμάτια» μου λέει κατάμουτρα!! Ψάχνει ολούθε για ένα άλλο δωμάτιο- τίποτα, είναι η χειρότερη στιγμή όλου του χρόνου, πρέπει να μείνω στη Hamokela.gr, με βελτιώσεις.
Οι βελτιώσεις: το δωμάτιο καθαρίζεται εν ριπή οφθαλμού, νέα ονόματα στο προσκήνιο, την καθαρίστρια τη λένε Τρυφώνα, το βράδυ μου λένε θα σου φτιάξουμε και την τρύπα με μια κάσα. Νιώθω λίγο σαν μελλοθάνατη. Πράγματι το βράδυ έρχονται και δυο συμιακοί μάστορες, μιλάνε γρήγορα μεταξύ τους την τοπική διάλεκτο, δεν καταλαβαίνω Χριστό, τσάκα τσάκα βάζουν στην τρύπα μια κάσα παραθύρου, ΧΩΡΙΣ τζάμι, τα πέτρινα σκαλιά έξω από το σπίτι γεμίζουν με εκείνο τον παράξενο αφρό σιλικόνης, μπλε και άσπρες σιλικονένιες φουσκάλες ανεμίζουν γύρω από την πόρτα μου καθώς ακούγεται στο βάθος ο Βαγγέλης Γερμανός να τραγουδάει «Στη μπανιέρα δυο δυο».
Γρήγορα ανακαλύπτω ότι για τις ωραιότερες θάλασσες θα παίρνω καΐκι, νάιν γιούρος μου εξηγεί η καΐκτζού (γυναίκες έχουν το ταμείο εκεί) σε άπταιστα αγγλικά, ΟΧΙ, δεν είναι ότι μοιάζω με αγγλίδα, είναι ότι η επίσημη γλώσσα της Σύμης είναι μάλλον τα αγγλικά. Η εφημερίδα του νησιού εκδίδεται από Άγγλους, λέγεται «The Symi Visitor» κι έχει ένθετο μέσα με τίτλο «Ο Συμιακός κάτοικος». Νιώθω ήδη πολύ παράξενα. Προσπαθώντας να απωθήσω το πακέτο του δωματίου, με πραγματική διάθεση να περάσω όσο γίνεται καλύτερα, παίρνω το καΐκι για την παραλία της Νανούς. Αποβιβαζόμαστε τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι που λέει ο λόγος, τρέχω με τις καινούριες μου σαγιονάρες πάνω στις κροκάλες να βρω μια ομπρέλα, μου πέφτει η φωτογραφική, μοιάζω με καρικατούρα πρωτευουσιάνας που την πέταξαν σε reality επιβίωσης. Μπαστακώνομαι τελικά σ’ ένα τραπέζι της μιας και μοναδικής ταβέρνας, γύρω μου άπειρες σφήκες, «μην ανησυχείς, αν δεν φας θαλασσινά δεν έχεις ανάγκη» μου λέει ο ταβερνιάρης, που έχει παντού στα χέρια του τσιμπήματα σφήκας, μάλλον ήταν κάποτε τσιπούρα κι ο ίδιος.
Σταδιακά εγκλιματίζομαι. Παίρνω απόφαση ότι όσο αντιστέκομαι στην πραγματικότητα, αυτή άλλο τόσο θα μου δείχνει το χειρότερό της πρόσωπο, σαν κακιασμένη επιθετική σφήκα. Κι έτσι αφήνομαι σιγά σιγά στα πράγματα να με οδηγήσουν. Έρχονται δυο κοπέλες στο πάνω δωμάτιο, κάνουμε τρελή πλάκα, αρχίζουν να με καλημερίζουν οι γείτονες, αγοράζω μπρικάκι, στολίζω τη χαμοκέλα με μπουκαμβίλιες κι ανάβω κεριά, πάω και σ’ άλλες παραλίες, κάνουμε με τα κορίτσια το γύρο του νησιού με το καΐκι, θέρτιφάιβ γιούρος έκαστη, δεν βαριέσαι, είχε και μπάρμπεκιου και μπάνιο στο Δυσάλωνα, ίσως από τα ωραιότερα νερά που έχω κολυμπήσει ποτέ.
Η ατμόσφαιρα στο Γιαλό ανήκει σε άλλη δεκαετία, είμαστε στα ΄80, στον «Αχινό» συχνάζουν καμάκια με μαλλί λασπωτήρα και τσίμπλα στο μάτι, υπάρχουν «καφετερίες», «greek souvlaki and tzatziki», μαγαζιά με κοσμήματα παρωχημένων εποχών, ο κόσμος που κυκλοφορεί είναι απίθανα ετερόκλητος, πάγκοι με πανάκριβα σφουγγάρια και χρωματιστά κοχύλια σου τραβούν το μάτι, υπάρχει μια διάχυτη μυρωδιά μπαχαρικών, βόθρου και πιτόγυρου, ΠΟΎ ΕΙΜΑΙ;;
Το Χωριό πάλι στέκει πανέμορφο, με τα νεοκλασικά του που πρόσφατα ανακαινίζονται, κυρίως όμως από τους ξένους. Η υποδομή λιγοστή, δεν βρίσκω ούτε ένα ωραίο καφέ να πιω ένα αξιοπρεπές πρωινό και να κοιτάζω τη μαγική θέα, το παραδοσιακό πανηγύρι της παναγιάς Αλεθηνής γιορτάζεται με εκκωφαντικούς ενισχυτές, σκυλάδικα και σουβλάκι στη σχάρα, οι Συμιακές φορούν πολλά χρυσαφικά, πολύχρωμα φορέματα και συχνάζουν κυρίως στο παράπλευρο ομώνυμο club, ξεχωρίζει με διαφορά το πανέμορφο καφέ - μπαρ «Η Καλή Στράτα» που σε αποζημιώνει για τα 280 σκαλιά που ανέβηκες νυχτιάτικα.
Αποχαιρετώντας τη Σύμη αναρωτιέμαι για την ταυτότητά της. Και για τη δική μου. Ποια είμαι τελικά; Τι θέλω; Και πού πάω;
Στο αεροπλάνο του γυρισμού κάθεται δίπλα μου ένας πολύ γοητευτικός άντρας. Στην κουβέντα προκύπτει ότι ήταν και πολύ παντρεμένος. Λίγο μετά ακουμπάω τις πατούσες μου στο έδαφος και καταλαβαίνω τι μου ψιθύρισε, ή ίσως, ούρλιαξε με όλη της τη δύναμη, τούτη η περιπλάνηση στο Αιγαίο: η πραγματικότητα έχει πολλά πρόσωπα, να είσαι ανοιχτή να τα βλέπεις όλα.

ATHENS DESTROYED για τα καλά...

2007-09-16T14:50:00.000+03:00

Σχόλια / στιγμιότυπα από την πρώτη επίσκεψη στην 1η Αθηναϊκή Μπιεννάλε (θ’ ακολουθήσει κι άλλη, γιατί τα φτύσαμε νωρίς)

· Αυτή η έκθεση είναι η χαρά του video artist. Βίντεο εδώ, βίντεο εκεί, βίντεο και παραπέρα. «Δεν ήξερα ότι θα ερχόμουν να δω τηλεόραση!» διαμαρτυρήθηκε η Β. Δεν είχε κι άδικο. Ήταν πάρα πολύ κουραστικό να παρακολουθείς μισάωρα ή εικοσάλεπτα βίντεο, το ένα μετά το άλλο. Ωστόσο μερικά ήταν πολύ καλά. Ξεχώρισα εκείνο της Ε. Στεφανή με θέμα την Ακρόπολη – είχα την αίσθηση ότι προτείνει νέες μεταφορές για το μνημείο, ίσως τις μεταφορές που θα «έπρεπε» να έχει στο μυαλό και τις συνειδήσεις μας, αντί για τα ποικίλα «ιδεολογήματα» (όπως λέει κι η καλλιτέχνις) που έχουν προβληθεί κατά καιρούς στην εικόνα της.
· Κατέληξα ότι η σύγχρονη τέχνη θέλει εξασκημένο μάτι και άνοιγμα στο καινούριο. Αλλιώς σε πιάνει μία τρελή νοσταλγία για τα κορνιζαρισμένα κεντήματα της γιαγιάς σου στο σπίτι σας στο χωριό και θες απεγνωσμένα να δεις ξανά τα ναΐφ πορτρέτα των ζωγράφων του δρόμου. Τόσο μπορεί να μην αντέξεις. Εγώ πάλι, παρασυρμένη από όλη αυτή τη νεωτερικότητα, προχώρησα ακάθεκτη στη χρήση ενός καναπέ - έργου, πάνω στον οποίο απλώς κάθισα, αγνοώντας τα διακριτικά νεύματα από μακριά της Β., τύπου "Κοίτα με πιο προσεκτικά- γιατί εγώ ΔΕΝ έκατσα στον καναπέ;;"
· Αν ένας από τους στόχους της έκθεσης ήταν να έρθει κανείς αντιμέτωπος με δύσκολα συναισθήματα, τότε τον πέτυχε απολύτως. Όλη η έκθεση (με μικρές εξαιρέσεις εδώ κι εκεί) αποπνέει ένα θυμό, μια στενοχώρια και μια ματαίωση. Άνθρωποι- εκτρώματα με κομμένα τα γεννητικά όργανα, ανδρόγυνες φιγούρες με τρίχες και στήθος ταυτόχρονα, ρετάλια-προτάσεις για μια νέα ελληνική γλυπτική, αναστοχασμοί για τον καλύτερο τρόπο να αυτοκτονήσει κανείς, μα τόσο δύσκολα είναι όλα πια; Δε λέω, κάποια έργα με σόκαραν, άλλα με προβλημάτισαν, ορισμένα ήταν πολύ ευφάνταστα, είναι πια μια τέχνη πολύ πιο κοντά στην πραγματική ζωή, στη βιωμένη από εμάς ιστορία. Δεν ένιωσα όμως και να «λυτρώνομαι» με όλες αυτές τις αναφορές στο αρνητικό, μετά ήθελα επειγόντως ένα ποτήρι κρασί και μια ωραία μουσική να με συνεφέρει. Δηλαδή αν είμαστε σ’ επαφή με την ελπίδα, αυτό σημαίνει ότι ακυρώνουμε τις ρήξεις, ότι δεν αντιμετωπίζουμε τα αδιέξοδα;;
· Σε μερικά έργα ήταν απολύτως αναγκαίο να διαβάσεις τους τίτλους που τα συνόδευαν για να παρακολουθήσεις έστω και λίγο τι είναι εκείνο που θέλουν να μεταφέρουν. Εγώ πάλι θα ήθελα να μπορώ να εισπράττω εκείνο που μου μεταφέρει ένα έργο, χωρίς να διαβάσω τον τίτλο του (εκτός και αν ο λόγος είναι μέρος του ίδιου του έργου). Θα μου πεις, μεγάλη συζήτηση ανοίγουμε τώρα – μια φορά εγώ προτιμώ να είμαι μόνη με το έργο, χωρίς διαμεσολαβήσεις της τρέχουσας γλώσσας, μήπως και αφουγκραστώ τη δική του γλώσσα.
· Όταν βγήκαμε από τους δαιδάλους της έκθεσης, όλο το γύρω τοπίο είχε μέσα μου μεταμορφωθεί σε μια τεράστια εγκατάσταση. Άρχισα να βλέπω τους ανθρώπους στο δρόμο σαν πιθανούς ήρωες μιας βίντεο περφόρμανς. Σε μια σκηνή, εγώ κι η Β., κορίτσια της πολύβουης πόλης, μοναχικές και σπάνιες, με φόντο ένα μισογκρεμισμένο πάρκινγκ με πινγκουίνους - γκράφιτι, πίνουμε κρασί, αναρωτιόμαστε πώς μπορεί ένα φυστίκι Αιγίνης να έχει μέσα του ένα στραγάλι και κάνουμε σχέδια για το μέλλον, υπό τους ήχους ενός ολότελα βραζιλιάνικου Σεπτεμβρίου.

ΤΑ ... ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ (posts) Νο 2

2007-07-26T19:22:00.000+03:00

ΙΔΡΩΜΕΝΟΙ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΚΟΠΗΚΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ
(του Ιουνίου, αλλά απ' ότι φαίνεται, έτσι θα βγάλουμε το καλοκαίρι...)

Περίεργη που είναι αυτή η ζέστη! Σε βγάζει τελείως από τους καλοκουρδισμένους αστικούς ρυθμούς σου. Σε βάζει να σκέφτεσαι θάλασσες και αρμυρίκια καθώς ιδρωκοπάς στο γραφείο. Σου φτιάχνει μια οικειότητα με τη λέξη "τροπικό". Σε βάζει να αναρωτηθείς τις αρχέγονες συγγένειες με τους έγχρωμους συμπολίτες σου. Μια διακοπή ρεύματος απ' τη ζέστη σου ανατρέπει όλα τα σύγχρονα πολιτιστικά σου αυτονόητα: δεν μπορείς να μείνεις στιγμή σε κλειστό χώρο, δεν μπορείς να κάνεις chat στον υπολογιστή σου, κινδυνεύεις να τρακάρεις στις διασταυρώσεις, το υπέροχο chocolate cream cookie banana cheese cake παγωτό σου γίνεται μία άμορφη πλαδαρή μάζα.
Pas mal. Pas mal.

ΤΑ ... ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ (posts) Νο 1

2007-07-18T14:00:00.000+03:00

Να πω για ένα ταξίδι στην Αιθιοπία που μου κόστισε μόλις 8 ευρώ; (το concept του ταξιδιού ανήκει στη Β. όμως)

Ήταν το πιο σουρεαλιστικό πάρτυ που έχω βρεθεί ποτέ. Τόπος: Axum, Αιθιοπικό εστιατόριο στη Δροσοπούλου Guest DJs: Muzak
- Ο χώρος αιθιοπικός μεν, προσαρμοσμένος στην ατμόσφαιρα τυπικής ελληνικής οικογενειακής ταβέρνας των 80s δε, μόνο που ο κλασικός μεθύστακας της κορνίζας είχε ντυθεί με κάτι δέρματα παράξενων ζώων (πράγμα το οποίο μπορούσε να σε φέρει και κοντά με το άλλο φύλο, "τι ζώο λες να είναι αυτό;", "κατσίκες μάλλον, έχουν πολλές κατσίκες στην Αιθιοπία", "μα, αν είχαν κατσίκες δεν θα πεινούσαν τόσο", κ.ο.κ.)
- Οι Αιθίοπες το ζεϊμπέκικο το χορεύουν ένας ένας στον κύκλο κι οι άλλοι γύρω γύρω φωνάζουν "χο,χο,χο" αλλά όχι σαν του Άη Βασίλη, τονισμένο μία ανάσα πριν και χωρίς τάρανδους και κουδουνάκια.
- Ο κατάλογος τα είχε όλα σε "κομματάκια" ("κομματάκια χοιρινού", "κομματάκια μοσχαρίσιου") τόσο που άρχισα να αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιο θέμα με τα ολόκληρα κομμάτια κρέας. Μάθαμε πάντως ότι το φαγητό είναι πολύ καλό.
- Τα ευφάνταστα μαλλιά των Αιθιόπων θαμώνων πήραν γρήγορα ονομασίες φαγητών: ένας είχε μαλλιά - νιόκι, άλλος μαλλιά - κιμά , "τίποτε σε φαρφάλες έχει;" ρώτησε γεμάτη απορία η Φ.
- Ο Αιθίοπας νέος βάζει το χέρι στην τσέπη του παντελονιού του και λικνίζεται έτσι ανέμελος, χωρίς να βηματίζει καθόλου, και είναι απλώς ΥΠΕΡΟΧΟΣ, την ώρα που εγώ στα δύο αντίστοιχα λικνίσματα και στις τρεις χορευτικές δηθενουριές, τρίζω σαν παλιοκαρέκλα.
- Τον Mulatu Astatke (που έφτιαξε την εξαιρετική μουσική στα "Τσακισμένα λουλούδια") που εγώ με περηφάνεια έδειξα πόσο καλά τον ήξερα, οι Αιθίοπες τον είχαν γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι κι έτσι χάθηκε άλλη μία ευκαιρία να συνδεθούμε μέσα από ένα κοινό πολιτισμικό αγαθό.
- οι υπόλοιποι εμείς κοινοί θνητοί ανήκαμε σε ποικίλες εννοιολογικές κατηγορίες:
- αυτοί με τα μπλουζάκια-μήνυμα: κοιτούσες το μπλουζάκι στο μήνυμα κι έβγαζες κάποια πρώτα βασικά συμπεράσματα, π.χ. ότι είναι βρώμικο του κερατά
- οι εναλλακτικές γκόμενες τύπου "έβαλα-κάτι-πρόχειρο-γιατί-πρέπει-να-είμαι-αντισυμβατική". Αυτές ήταν πολύ όμοιες μεταξύ τους και φαινόντουσαν σαν να είχαν βγει από διαφήμιση του Attrativo.
- οι επιφυλακτικές γκόμενες που κρύβουν στο βάθος και μια λουσού αλλά ντύθηκαν απόψε σε χαμηλούς τόνους, γιατί Axum και Δροσοπούλου, όσο να το κάνεις...
- οι "βερμούδες" - αυτή την κατηγορία την ονομάζω έτσι γιατί οι βερμούδες ήταν τόσο πολλές εκείνο το βράδυ που απέκτησαν δική τους αυτόνομη φωνή!
Άσχετο συμπέρασμα-κλείσιμο: Τι ωραίο που είναι τελικά να μπορείς να ταξιδεύεις μέσα από τους ανθρώπους!

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΣΙΦΝΟ

2007-04-12T22:11:00.000+03:00

Μυρίζω: την υγρασία της νύχτας, τα κεράκια που σιγοκαίγονται στη βεράντα, το φρεσκοβαμμένο ασβέστη στο τοιχαράκι, θυμάρι, δεντρολίβανο, φασκομηλιά και μαζί μ' αυτά, κάτι αναθυμιάσεις από ένα μέλλον που επιθυμείται διακαώς.
Κοιτάζω: τα φωτάκια από τα σπίτια σε ήσυχη διάταξη στους λόφους, κάτι νεογέννητα κουνούπια, τον Άη-Γιώργη στην πλαγιά απέναντι (θα στέκεται άραγε εκεί και του χρόνου απαράλλαχτος;), ένα χαλί από μαργαρίτες με νυσταγμένα πέταλα, και το πρόσωπό μου στον καθρέφτη του δωματίου με χρώμα και ζωντάνια από τις θάλασσες που αγνάντευα όλη μέρα.
Ακούω: το ζευγάρι στο διπλανό δωμάτιο που διάλεξε την αποψινή νύχτα για να λύσει τα δύσκολα, τα ίδια νεογέννητα κουνούπια που ζουζουνίζουν, τριζόνια, γρύλους και λοιπά νυχτερινά, τον ήχο του αέρα που φτιάχνει άλλες νότες ανάμεσα στα στάχυα, άλλες ανάμεσα στα φύλλα των λιόδεντρων και άλλες καθώς διασχίζει τις γρίλλιες των παραθυρόφυλλων, κάτι μακρινά κουδουνάκια από κατσίκες που γλίτωσαν φέτος τη σφαγή κι ένα πρόωρο "Χριστός Ανέστη" που σιγοτραγουδιέται στο μυαλό μου, ανακτημένο από το αρχείο παλαιότερων Αναστάσεων, με συνημμένα τα ίδια δάκρυα.
Γεύομαι: τη φρέσκια χλωρομανούρα του Ξενό, τη μελόπιτα υγρή και γλυκοτυρένια, το κρασάκι λίγο πριν στη Φασολού, τη φαντασίωση της επερχόμενης μαγειρίτσας από τα χεράκια του πατέρα της Νικολέτας (που τρυφερά με επαναφέρει στην –απούσα πλέον- μαγειρίτσα του πατέρα μου), κυρίως όμως τη γεύση της ευτυχίας που αναδύεται από κάτι τόσα δα μικρά απλά πράγματα.
Ακουμπάω: τα φρεσκοσιδερωμένα μου ρούχα για την Ανάσταση, τα αφυδατωμένα από τον ήλιο χέρια μου, τη σκόνη πάνω στο λείο μάρμαρο του τραπεζιού της βεράντας, το κρύο μπουκάλι του εμφιαλωμένου νερού (η παλάμη μου ξαφνιάζεται ευχάριστα, στην Αθήνα ακόμα πίνουμε από τη βρύση), το αφράτο μαγουλάκι της τρίχρονης Μελίνας του διπλανού δωματίου που θέλω να το τσιμπάω ανελέητα, κυρίως όμως με "ακουμπάει" η σκέψη ότι σε λίγο θα φιλήσω και θα φιληθώ, θα αγκαλιάσω και θα αγκαλιαστώ από τους αγαπημένους μου – δεν είναι να χάνονται αυτές οι αφορμές για ενσώματες συγκινήσεις.

FUNK ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ ή ΓΕΡΝΑΩ ΜΑΜΑ

2007-03-27T20:04:00.000+03:00

Σαββατόβραδο στο Guru, έχω πάει να ακούσω τους αγαπημένους μου Funkollectiv. Μπαίνω και αντικρίζω ένα σκέτο παραλληλόγραμμο χώρο με κάτι απειροελάχιστες στενές μπάρες δεξιά κι αριστερά, και δυο καναπέδες, ρεζερβέ βεβαίως, πολύ κοντά στην πίστα. Ψάχνω να βάλω κάπου το μπουφάν μου, η κοπέλα μου υποδεικνύει, «μπορείτε να το κρεμάσετε εκεί» μου λέει, «δεν ξέρω αν φτάνω» της λέω, «μα υπάρχουν τα σκαλιά γι αυτό» μου λέει κάπως θιγμένη και καταλαβαίνω ότι το κρέμασμα είναι self-service, οπότε ανεβαίνω σε κάτι σκοτεινά σκαλιά αλλά και στις μύτες των ποδιών μου (διότι πράγματι δεν έφτανα) και κρεμάω το τιμημένο μου μπουφάν, όπως όπως. Παραγγέλνω την Pina Colada μου (όλα κι όλα: στο Guru τα κοκταίηλ είναι υπέροχα, αρκεί να καταφέρεις να το πιεις πριν σου το πάρουν…) και αράζω σε ένα πεζουλάκι ξύλινο μπροστά στην πίστα. Λίγο μετά ο χώρος γεμίζει: από ανθρώπους και καπνό. ΠΟΛΥ καπνό. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΠΝΟ. Παίζω με τις λέξεις για να κρατηθώ ψύχραιμη : τεκές, ντουμανιάζω, στάχτες και μπούρμπερη, «σε περιμένω σαν τσιγάρο αναμμένο», «τι σου κανα και πίνεις τσιγάρο στο τσιγάρο». Κάπου εκεί αρχίζει το live. Είμαι μπροστά μπροστά με τη φίλη μου και δίπλα μας στέκεται ένας τύπος που ξεφυσάει όλο του τον καπνό πάνω στα μούτρα του τραγουδιστή. Εκείνος το βλέπει (και σίγουρα το νιώθει) αλλά δεν του λέει τίποτα, τι να πει, fan του γκρουπ του είναι. Λίγο μετά, νιώθω έναν πόνο να διαπερνά τις μπότες μου και να φτάνει στην πατουσίτσα μου: είναι ένας από τους ηχολήπτες που περνάει για χιλιοστή όγδοη φορά σχεδόν από … πάνω μας, για να ακούσει την ηχητική, να πάρει μπύρα, να μιλήσει με τις φίλες του, δεν ξέρω, πάντως κοντέψαμε να γίνουμε κολλητοί. Από πίσω μου δε, στέκεται ξανθή παρουσία με βλέμμα τύπου «κοιτάζω μακριά γιατί πιο κοντά βαριέμαι» η οποία μου λέει το αμίμητο: «μπορείς να κάνεις πιο μπροστά;» όπου «πιο μπροστά» βλέπε «πάνω στον τραγουδιστή». Της αρνούμαι ευγενικά και της εξηγώ το γιατί, καθώς αναρωτιέμαι από μέσα μου γιατί άραγε δεν είναι προφανές. Στο μεταξύ, μ’ αυτά και μ’ αυτά, έχω διψάσει και κάνω την αυτονόητη κίνηση να πάρω την Pina Colada – αντ’ αυτού το χέρι μου πέφτει πάνω σε ένα γεμάτο τασάκι ενώ βλέπω το αγαπημένο μου κοκταίηλ να κείται μαζί με άλλα μαζεμένα ποτήρια στην άκρη του τραπεζακίου, έτοιμο να αρπαγεί από τα χέρια της σερβιτόρας. «Μου πήρατε το ποτό μου!» της λέω έκπληκτη (ομολογώ αυτό δεν μου συμβαίνει συχνά, δεν είχα πιει ούτε το μισό…) κι εκείνη μου λέει με ξυνισμένο ύφος «θα σου φέρω άλλο!» Πράγματι μου έφερε, ευτυχώς, αλλά έμαθα μετά από τη φίλη μου ότι αυτό της είχε ξανασυμβεί στο Guru, πιθανώς λόγω έλλειψης ποτηριών. Καθώς και πάλι αναρωτιέμαι για τα αυτονόητα, δηλαδή, γιατί δεν αγοράζουν οι ιδιοκτήτες ποτήρια, οέο, τρώω τρεις δυνατές σπρωξιές και μια κλωτσιά από την πισινή δεξιά μου, ένα νευρόσπαστο ξανθό θάμνο που χτυποκοπιέται με κλειστά μάτια, βυθισμένη στην funkσταση. (Αυτό πάλι είναι ένα ενδιαφέρον θέμα προς μελέτη: δηλαδή, πώς γίνεται και κάποιες γυναίκες που γουστάρουν το funk έχουν πανομοιότυπο μακρύ μαλλί τύπου ποώδης θάμνος ενώ αντίστοιχα κάποιοι άντρες έχουν μαλλί ράστα και οπωσδήποτε με κάποιο τρόπο κοτσιδάκι – κλείνει η παρένθεση). Αφού την κοίταξα κάπως αυστηρά, με το βλέμμα μου νούμερο 13,5 (ανάμεσα στο 13: «μην τολμήσεις και με ξαναχτυπήσεις, την έβαψες» και στο 14: «την έβαψες» σκέτο) προσπάθησα να αφεθώ στη μουσική, που όμως κι αυτή για κάποιο λόγο, έφτανε στα αυτιά μου μάλλον «διεκπεραιωτική» κι «επαναλαμβανόμενη».
Μην τα πολυλογώ, φύγαμε με τη φίλη μου λίγο πριν τελειώσει η συναυλία και αφού κατάφερα να ξεκρεμάσω το μπουφάν μου από τα «τσιγαροδαρμένα ύψη» (διότι ακριβώς κάτω από τα παλτά καθόταν ένας τύπος και κάπνιζε, για όνομα…). Μόλις βγήκαμε δε στη Σωκράτους και κατάφερα να πάρω την πρώτη μου κανονική αναπνοή για τη βραδιά, άρχισα να αναρωτιέμαι «μαμά, γερνάω;;;;». Αν πάντως, το να γερνάω, μπορεί να σημαίνει ότι πάω και ακούω ζωντανές μουσικές χωρίς να ταλαιπωρούμαι τόσο, τότε μάλλον προτιμώ να είμαι καλοζωισμένο και χαρούμενο γερούνδιο από μπαρουτοκαπνισμένο ταλαιπωρημένο νιάτο, νομίζω…

EVERYBODY LOVES THE SUNSHINE (συστήνεται να διαβαστεί μαζί με το ομώνυμο τραγουδάκι του Roy Ayers)

2007-02-27T22:00:00.000+02:00

Τα τελευταία 3 χρόνια έχω καθιερώσει (μετά βασάνων και κόπων) μία ωραία συνήθεια, αυτή της κολύμβησης στην ανοιχτή θερμαινόμενη δημοτική πισίνα της περιοχής μου. Πρόκειται για μια 25άρα πισίνα, παστρική και περιποιημένη, με ωραίο ουρανό από πάνω, πολυκατοικίες και δέντρα δεξιά κι αριστερά, και μπλε πλακάκι που θα μπορούσε να φέρνει κάτι και σε θάλασσα.
Εκεί συχνάζουν κάθε λογής άνθρωποι: πρωί πρωί έρχονται οι εργαζόμενες τριαντασαραντάρες: πανικός στα αποδυτήρια, όλες βιάζονται, ρούχα βγαίνουν, μαγιό εμφανίζονται, κανείς δε λέει κουβέντα, όλα πρέπει να γίνουν με ταχύτητα και ακρίβεια. Μετά τις εννιά εννιάμιση κάνει τη μεγαλειώδη εμφάνισή της η τρίτη ηλικία: κοτσωνάτες γιαγιάδες με ύφος «ή θα κάνεις ότι σου πω ή θα σε σπάσω στο ξύλο». Γι αυτό το λόγο, είναι σχεδόν αδύνατο να τους προσφέρεις τη βοήθειά σου σε κάτι διότι, απλά, την έχουν ήδη αρπάξει τη βοήθειά σου, εξηγώντας σου φερ’ ειπείν η κ. Παναγιώτα (καθώς εσύ δε βρίσκεις τα πράγματά σου εκεί που τα άφησες): «σας πήρα το ντουλάπι σας γιατί έχω ρευματικά και είναι το μόνο που με βολεύει» ή «μετέφερα εκεί την πετσέτα σας γιατί η δική μου έπρεπε να ζεσταίνεται από το καλοριφέρ, καταλαβαίνετε πιστεύω». Και σωστά το πιστεύει, καταλαβαίνω. Κυρίως ότι καλά θα κάνω να μην τη λυπάμαι καθόλου.
Αργότερα μεταξύ δέκα κι έντεκα ο πληθυσμός αλλάζει: σκάνε μύτη οι μη εργαζόμενες, κάπως καλοζωισμένες νοικοκυρές / ελεύθερες επαγγελματίες αλλά και κανα δυο νιάτα, έτσι για το ξεκάρφωμα. Εκεί αναπτύσσεται μία σειρά από θέματα συζήτησης, μεταξύ των οποίων ο καιρός, η θέση της γυναίκας στον επαγγελματικό χώρο, η μούχλα στο ταβάνι του αποδυτηρίου, οι συμβασιούχοι του δήμου, το πρόωρο άνθισμα της μιμόζας, η δίαιτα της Βανδή, οι καταλήψεις των φοιτητών ή πώς φτιάχνεται ο μουσακάς-να-γλύφεις-τα-δάχτυλά-σου.
Εκείνο όμως που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι το πώς οι άνθρωποι που πηγαίνουμε εκεί διαχειριζόμαστε το χώρο, εντός και εκτός πισίνας.
Στα αποδυτήρια, έχεις εκείνες που χρειάζονται ΟΛΟ μα ΟΛΟ τον πάγκο για να ετοιμαστούν (μιλάμε για δυόμιση μέτρα πάγκο!) κι όταν είσαι δίπλα τους εκτοπίζεσαι στο λεπτό! Πριν καλά καλά το καταλάβεις έχεις βρεθεί στο διπλανό πάγκο, κοντά σε μία άλλη επίσης εκτοπισμένη. Μετά είναι οι αγχώδεις που πιάνουν διάφορους πάγκους εδώ κι εκεί, και μετά τους παίρνει ώρα να μαζέψουν τα πράγματά τους από ολούθε. Μπορεί και να βρεις κανα κοκκαλάκι τους στο σάκο σου φεύγοντας.
Έπειτα είναι οι ψυχαναγκαστικές: όλα τακτοποιημένα, γίνονται πάντα με την ίδια σειρά κι αν δεν γίνουν λόγω κόσμου, εκείνες θα περιμένουν να το κάνουν έτσι όπως το κάνουν πάντα. Τις αναγνωρίζεις γιατί πάντα χρησιμοποιούν το ίδιο ντουλάπι και πιάνουν το ίδιο ακριβώς σημείο στον πάγκο με χτες, προχτές και πρόπερσι, που ίσως γράφει και το όνομά τους, απλώς εσύ δεν το έχεις προσέξει.
Και βεβαίως ακολουθούν οι ντροπαλές (ή ενδεχομένως που θέλουν το δικό τους ιδιωτικό χώρο): κλείνονται στα ατομικά αποδυτήρια με το μαγιό και βγαίνουν παντελώς μεταμορφωμένες, σαν τον Σούπερμαν.
Α! και να μην ξεχάσω εκείνες που χρησιμοποιούν τα αποδυτήρια ως χώρο κομμωτηρίου ή κέντρου αισθητικής γενικότερα. Πασαλείβονται με ό,τι εξειδικευμένη κρέμα υπάρχει (π.χ. για τη σύσφιξη του πάνω χείλους ή την ενυδάτωση των αγκώνων) και κυκλοφορούν ΚΑΙ εντός πισίνας με ρολά, για να είναι χτενισμένες όταν βγουν απ’ το νερό!
Τώρα, ΜΕΣΑ στο νερό τα πράγματα αλλάζουν: τις πλαϊνές λωρίδες καταλαμβάνουν οι πιο γηραλέοι, τις μεσαίες οι πιο αθληταράδες αλλά κι εκείνοι που τους ενοχλεί η πίεση του νερού από τα πλάγια (εμένα δηλαδή).
Έχω καταλήξει ότι η σωστότερη αντιμετώπιση του χώρου στο νερό είναι να δεις τι θέλεις ΕΣΥ προσωπικά να καταλάβεις. Διότι αν ασχοληθείς με το τι κάνει ο άλλος, την έβαψες. Διότι έχεις π.χ. την κυριούλα που κολυμπάει λες και βρίσκεται στη Γαλάζια Λίμνη: κλειστά μάτια, χαμόγελο απόλυτου νιρβάνα και πέφτει ΠΑΝΤΑ πάνω σου, ζητώντας ειλικρινά συγγνώμη επί περίπου δεκαπέντε φορές. Από εκεί απλώς ΦΕΥΓΕΙΣ. Και από τον επιθετικό 25άρη που βγάζει το άχτι του και αντιμετωπίζει το νερό ως σάκο του μποξ φεύγεις. Και δεν το διαπραγματεύεσαι και καθόλου. Θα μου πεις, κι η πισίνα ένας μικρόκοσμος δεν είναι; Αυτό δεν ζούμε και στην καθημερινότητα; Έτσι δεν συναλλασσόμαστε;
Κι επειδή και ο σουρεαλισμός μέσα στη ζωή είναι επίσης, πριν φύγω, κοιτάζω στα ντουλάπια μήπως έχω αφήσει τίποτα και ταυτόχρονα διαβάζω την ανακοίνωση (και βάζω όπου θέλω τη στίξη, αφού δεν υπάρχει): «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ»…

ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

2007-02-26T20:30:00.001+02:00

Είναι Σάββατο πρωί κι ετοιμάζομαι να φύγω για το νησί (Σίφνος λοβ φορ έβερ).
Φτάνω στην είσοδο Ε9 (σα δήλωση ακινήτου μου ακουγόταν πάντα αυτό) και αντικρίζω το ωραιότατο, ταχύτατο πλοίο Άγιος Γεώργιος. Καθώς δρασκελίζω τον καταπέλτη, εξοπλισμένη με τρία «Κουίζ», ένα γυναικουλίστικο-περιοδικό-όποιο-να'ναι, Σαββατιάτικες εφημερίδες και τέσσερα λογοτεχνικά βιβλία, σκέφτομαι όλες εκείνες τις ώρες που θα περάσουν μέχρι να πιάσουμε Σίφνο. Χαμένη στους υπολογισμούς μου ("αν κάνουμε 5 1/2 ώρες, θα φτάσουμε στη 1, αν κάνουμε 6 1/2, στις 2, μπορεί και να μη δέσουμε αν μας πιάσει απαγορευτικό", κοκ), ακούω πλάι μου μια βροντοφωνάρα "έλα, έλααα, πάρτο δεξιά, εμένα κοίτα, στραβή είσαι, δεξιά σου λέω, όπα, όπα ντε, πώς το πατάς έτσι, σε ράλι είσαι, τώρα τι έπαθες, μου λες;, για να φεύγουμε, πολύ το καθυστερείς, για άντε!" και μετά μια σειρά από κοσμητικά επίθετα που αρνούμαι να επαναλάβω εδώ…
Δεν ήμουν εγώ η οδηγός που έλουζε ο κύριος του πληρώματος. Το αντίστοιχο όμως μου έχει συμβεί πάμπολλες φορές όταν ταξιδεύω με τα παπόρια της γραμμής, να πρέπει δηλαδή να υποστώ την επιθετικότητα και το επιτακτικό ύφος του εκάστοτε κυρίου, έτσι, χωρίς προφανή λόγο (είμαι καλή οδηγός). Το θεωρώ δε τόσο δεδομένο που παραξενεύομαι άμα μου τύχει κανας ήσυχος κι ευγενικός – τι διάβολο, δεν θα πει ούτε μια κουβέντα;
Λοιπόν νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται ότι κάνουν κάτι πάρα πολύ σημαντικό εκείνη τη στιγμή που σε καθοδηγούν να μπεις με το αυτοκίνητό σου στο βαπόρι. Μάλλον είναι οι ολόδικές τους στιγμές απόλυτης εξουσίας, εκείνοι ελέγχουν την κατάσταση στη φάση της επιβίβασης, χωρίς αυτούς θα γινόταν το απόλυτο χάος. Και μάλλον καταχρώνται αυτή τη στιγμή εξουσίας. Σαν να ΠΡΕΠΕΙ να φωνάξουν, δεν ξέρω. Σαν να ΠΡΕΠΕΙ να είναι επικριτικοί μαζί σου, είναι η μοναδική τους ευκαιρία να το κάνουν.
Και δεν είναι οι μόνοι. Δες π.χ. τις τηλεφωνήτριες στα Ράδιο Ταξί: έχεις ποτέ συναντήσει κάποια ευγενική από δαύτες; Μόλις σου απαντούν, σε βάζουν στην αναμονή και νιώθεις ότι σου το κλείνουν στη μούρη, λες και μόλις τσακωθήκατε. Χρησιμοποιούν τις ελάχιστες δυνατές λέξεις για να επικοινωνήσουν κι ο τόνος της φωνής τους είναι τουλάχιστον επιτακτικός για να μην πω άγριος και απειλητικός.
Άλλο: έχεις παρατηρήσει το ύφος του οδηγού που σου «επιτρέπει» να στρίψεις κάθετα μπροστά του από το αντίθετο ρεύμα; Πόσες φορές έχεις μετρήσει που το ύφος ΔΕΝ είναι ολίγον υπεροπτικό, κάποιων καρδιναλίων, τύπου «χε, χε, τώρα από μένα εξαρτάσαι φίλε, μπορείς να περάσεις λοιπόν, σου το επιτρέπω»;
Ή οι ταμίες στα φαστφουντάδικα όταν εκφωνούν στους υπαλλήλους τις παραγγελίες και συνοδεύουν τις φράσεις τους με εκείνο το «παρακαλώ» που ακούγεται σα βρισιά: «δύο χάμπουργκερ, μια πατάτες κι ένα κοτόπουλο, παρακαλώ!» που μεταφράζεται σε «ξεκούνα τον κ..ο σου και φτιάξε μου ΤΩΡΑ δυο χάμπουργκερ!»
Να μην αναφερθώ στους ταξιτζήδες και πώς καταχρώνται τη δική τους εξουσία την ώρα που μπορεί να τους έχεις απόλυτη ανάγκη! Ή στις νοσοκόμες δημόσιων αλλά και ιδιωτικών κλινικών που ενίοτε σε κάνουν να νιώθεις κακόμοιρος συγγενής κακόμοιρου ετοιμοθάνατου που κρέμεται από μια κλωστή κι από τη δική τους φροντίδα.
Μου φαίνεται παρ’ όλ’ αυτά ότι τούτα τα πέντε λεπτά εξουσίας (ή και παραπάνω…) λαχαίνουν κάποια στιγμή στον καθένα από μας και τότε απομένει σε μας να δούμε πώς θα τα χρησιμοποιήσουμε και ποιος θα ζήσει τις συνέπειες.

ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

2007-01-15T21:34:00.000+02:00

Τον κοίταξα που ήρθε να μου καθαρίσει το τζάμι. Ήταν πάρα πολύ αδύνατος, χλωμός μέσα στο καφετί δέρμα του προσώπου του, με μάτια βαθουλωμένα και φρύδια που ενώνονταν πάνω από τη μύτη του σε ένα θυμό. Τα χέρια του ήταν λεπτά και επιδέξια, οι φλέβες πεταγμένες, τα δάχτυλα έτοιμα να επαναλάβουν για χιλιοστή φορά την ίδια κίνηση.
Του έγνεψα καταφατικά. Δεν το κάνω πάντα. Άλλες φορές θέλω, άλλες φορές όχι. Όταν δεν θέλω, με θυμώνει που επιμένει. Όχι μόνο εκείνος, όλοι σαν εκείνον. Το νιώθω παραβιαστικό, κάποιος δεν με υπολογίζει. Δεν με σέβεται που δεν θέλω.
Κι αμέσως μετά σκέφτομαι. Να με υπολογίσει ποιος;; Εκείνος που ζει σε μία χώρα που τον υπολογίζει ελάχιστα; Που δεν σέβεται καθόλου τι θέλει αυτός και τι δεν θέλει; Εκείνος που δέχεται πάνω του όλη τη δική μου δυσκολία να αντέξω το διαφορετικό, χωρίς να το μισήσω ούτε να το ευλογήσω;
Κι έτσι όταν δεν θέλω, λέω όχι, ευχαριστώ. Χωρίς να αρπαχτώ, ούτε να εκνευριστώ. Κι αν επιμένει, επιμένω κι εγώ στο «όχι, ευχαριστώ» μου. Νομίζω είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω. Και μέχρι στιγμής, εκείνος το δέχεται και πηγαίνει στον επόμενο.

ΑΠΟΡΙΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ

2006-12-23T12:36:00.000+02:00

Επιτρέπεται να μην είμαι πάρα πολύ χαρούμενη τα Χριστούγεννα;
Γιατί, ενώ στο χαρτί μου έχω βάλει πλαφόν στα χριστουγεννιάτικα έξοδα, αυτά όλο μεγαλώνουν, μεγαλώνουν, μεγαλώνουν; Δεν καταλαβαίνουν ότι θα σκάσουν;;
Πώς θα γίνει να θυμάμαι κάθε φορά που θα το θελήσω, τον τίτλο «Σκύβαλα», τον Leni Gravitz, και το πουλί «αρκτικό γλαρόνι» (το οποίο προσπαθώντας να το θυμηθώ καταλήγω σε συνδυασμούς τύπου «αδυσώπητο κοτρόνι» ή «ακριτικό κασόνι»);
Από μια πρόσφατη συζήτηση επί του bird watching: αυτός που ονόμασε το πουλί «σταχτοπετροκλή» μήπως είχε στο μυαλό του μία gay εκδοχή της σταχτοπούτας;
Θα άλλαζε άραγε καθόλου ο στερεοτυπικός ρόλος του άντρα-κουβαλητή στην αδιανόητη περίπτωση που ο Άη Βασίλης ήταν γυναίκα;
Γιατί δεν κερδίζω ποτέ στο Τζόκερ; Μήπως φταίει που δεν παίζω;;
Ξέρατε ότι τα Γ.Κ.Α.Ο. είναι αρχικά για την Γενική Κατάρτιση Αμόρφωτου Οπλίτου;; Ε, γκάου;
Καταλαβαίνει η Άση Μπήλιου ότι αν είχα γνωρίσει όλους τους ενδιαφέροντες άντρες που προέβλεψε το ζώδιό μου για το 2006, τώρα θα τους έβγαζα σε δημοπρασία;
Γιατί να πρέπει να προηγούνται πεντακόσια εικοσιοχτώ «όχι» για να ανοίξει ο χώρος για ένα και μοναδικό «ναι»;;
Μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα εύλογο συμπέρασμα σχετικά με το γιατί θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας όταν θα λιώσουν οι πάγοι της Αρκτικής, να ξέρω κι εγώ πώς θα διαμορφώσω τους εφιάλτες μου για το τέλος του κόσμου;
Μήπως η ασύστολη φωταψία των γιορτών κρύβει στο σκοτάδι τις λύπες, τις απώλειες και τις στερήσεις μας;
Το σουτζουκάκι που σερβίρουν στο κυριλέ εστιατόριο στο City Link, είναι τόσο μικρό επειδή ο μάγειρας είναι νάνος, ή μήπως πρέπει να του θυμίσει κάποιος ότι η Χιονάτη είναι παραμύθι;
Μήπως να προτιμήσω μία βόλτα στην παραλία, μια ωραία μουσική κι ένα πρωινό χουζούρεμα από τις διαρκείς εξοντωτικές διαδρομές-με-στόχο-την-κατανάλωση-γιατί-είναι-γιορτές-και-πρέπει;
Κι επιτέλους, ποια συνωμοσία εξυφαίνεται πίσω από την διαπίστωση πως ό,τι καιρό κάνει της Αγίας Βαρβάρας, κάνει και ανήμερα τα Χριστούγεννα; Υπάρχει κάτι που θα’πρεπε να ξέρουμε για την Αγία και το Θείο Βρέφος ή να το αφήσω να περάσει απαρατήρητο;

«ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ» ΣΤΗΝ ΙΚΕΑ

2006-12-06T19:41:00.000+02:00

Την περασμένη εβδομάδα έκανα κι εγώ το προσκύνημά μου στο ναό της κατανάλωσης, στην ΙΚΕΑ (είναι θηλυκό, κατά το Δωροθέα) κι αισθάνομαι πλέον μια ευτυχής θνητή για τους παρακάτω λόγους:
- κατάφερα ΚΑΙ να μπω (από μια τρελή συρόμενη πόρτα-βιτρίνα, τύπου «περνάμε ωραία στριφογυρίζοντας το σαλόνι μας») ΚΑΙ να βγω (παρόλο που είχα ξεχάσει και το GPS μου και το μίτο της Αριάδνης στο τσαντάκι της λαϊκής).
- μπόρεσα με τα λιγοστά σουηδικά μου να εξηγήσω σε εβδομηντάχρονη κοτσονάτη «μόλις-ήρθα-απ’την-προπόνηση-στο-σκουός» κυρία ότι το Aneboda που έψαχνε ήταν σε έλλειψη κι ότι θα’ πρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε Leksvik ή Hemres. Άσε που απευθύνθηκα με χαριτωμένη αφέλεια σ’ έναν υπάλληλο-γίγαντα «μου πιάνετε ένα σετ Brunkrissla κι ένα Henriksdal μαζί με δυο Skoldpadda για τις ανηψιές μου;» χωρίς να χάσω ούτε ένα σύμφωνο!
- κατανόησα ότι το να ζω σε 75 τ.μ. είναι μία χαζομάρα και μισή αφού τα 22 τ.μ. έτσι όπως έχουν στηθεί και παρουσιαστεί στο κατάστημα, μου φτάνουν και μου περισσεύουν. Εξάλλου γιατί να μη χρησιμοποιώ τον καναπέ μου ως τραπέζι, το καλάθι αχρήστων ως κάθισμα, τραπεζάκι και διακοσμητικό του μπουφέ, ή τη ντουλάπα μου ως πίνακα ανακοινώσεων, πλατώ ψωμιού κι όπως ανοίγει να βγαίνει μια σιδερώστρα, ένα πλυντήριο πιάτων και δυο αυγά Τουρκίας.
- συνειδητοποίησα ότι ο Ηλίας ο ταβέρνας με κλέβει σταθερά στα κεφτεδάκια. Τα σουηδικά κοστίζουν μόνο 2,95 Ε κι εγώ ο βλάκας τα πληρώνω 4 και 5.
- μπόρεσα να αντισταθώ σθεναρά στην καταναλωτική λαίλαπα αγοράζοντας μόνο 15 έξτρα (εκτός λίστας μου) αντικείμενα.
Σοβαρά τώρα:
Συνειδητοποίησα ότι το σπίτι μου, εκτός από τα προβλήματά του, έχει χρώμα και ζωή, ευτυχώς, κι ότι δεν είναι τα πάντα επίπεδα, μίνιμαλ, στο λευκό του πάγου και του απροσμέτρητου ψυχαναγκασμού, στερημένα από συναίσθημα και παλμό. Γιατί εκεί μέσα αισθάνεσαι (τουλάχιστον εγώ έτσι ένιωσα) ότι υπάρχει πραγματική εμμονή με το να είναι όλα σε τάξη και αρμονία, τέλεια διακοσμημένα, εύστοχα τοποθετημένα, τόσο που σου’ ρχεται ν’ αρχίσεις να φωνάζεις «θέλω να είμαι ο εαυτός μου» και να αναρωτιέσαι πώς μπορείς να το κάνεις με αντικείμενα από αυτό το ίδιο κατάστημα που λίγο πριν σ’ έχει θυμώσει με την αφόρητη ομοιομορφία του*.
Για καλή μου τύχη, μόλις βγήκα έξω ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια μου ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, το χειμωνιάτικο αεράκι δρόσιζε τα μάγουλά μου κι οι μυρωδιές έστησαν το καινούριο σκηνικό στο μυαλό μου: γλυκό να ψήνεται στην κουζίνα, να παίζει “Royal Blue” του Henry Mancini, η φωτιά να τρεμοπαίζει στο τζάκι και δίπλα μια φλοκάτη, έστω λευκή, έστω αγορασμένη απ’ την ΙΚΕΑ…

* Κι επειδή κι άλλοι έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, υπάρχει μια ταινία που θέτει όλα αυτά τα ερωτήματα με εύστοχο και ιδιαίτερα καλλιτεχνικό τρόπο. Λέγεται «Ένας διαφορετικός άνθρωπος», είναι Νορβηγική και αναδείχθηκε ως μία από τις καλύτερες στις φετινές «Νύχτες Πρεμιέρας». Όπου τη βρείτε, δείτε την – είναι γροθιά στο στομάχι αλλά συστήνεται χωρίς αντικαταθλιπτικό.

“ONE MORE FOR THE ROAD…”

2006-11-28T13:58:00.000+02:00

Χτες Δευτέρα είδα μία εξαιρετική μουσική παράσταση στο Θέατρο «Ροές» στο Γκάζι – ο Δώρος Δημοσθένους, παρέα με άλλους πέντε ταλαντούχους μουσικούς, εμπνέονται από την ατμόσφαιρα, τους διαλόγους, τα βλέμματα, τα συναισθήματα που ανταλλάσσονται σ’ ένα μπαρ και μέσα από πολύ απροσδόκητες επιλογές τραγουδιών, σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε ταξιδεύουν σε μια σειρά από εικόνες κι αναμνήσεις και συγκινήσεις και χαρές και στενοχώριες κι εκπλήξεις, μέχρι που θες να σταματήσει όλο αυτό το ταξίδι γιατί θα λιώσεις εκειδά απ’ τη συγκίνηση και μετά δεν θα μπορείς να οδηγήσεις να πας σπίτι σου.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα - μόνο θυμήσου ότι εκεί που τις είχες καλά καλά τακτοποιημένες τις λύπες σου, θα βγουν και θα σουλατσάρουν ανερυθρίαστα. Μην τρομάξεις - γιατί μετά ακολουθεί μια ανείπωτη γαλήνη κι ένα χαμόγελο.

ΑΠΟΡΙΕΣ 1

2006-11-23T14:04:00.000+02:00

· Γιατί κάποιος που περπατάει μπροστά σου και σκοντάφτει, έχει την τάση να γυρίζει πίσω και να σε κοιτάζει αμήχανα ;
· Μήπως η ρόκα περιέχει κάποια πολύτιμη και σπάνια ουσία και γι’ αυτό μία σαλάτα κοστίζει έως και 10 ευρώ;
· Γιατί ο έγχρωμος έφηβος ράπερ στην ηλεκτρική σκάλα μπροστά μου στο μετρό πάτησε το «κουμπί έκτακτης ανάγκης», σταμάτησε και τις δυο σκάλες ξαφνικά και μετά κοίταξε όλους εμάς τους ακινητοποιημένους με πολύ περήφανο βλέμμα;
· Θα σταματήσει επιτέλους η μπουκαμβίλια μου να με αποπροσανατολίζει με τα ολοκαίνουρια φούξια άνθη της; Είναι Νοέμβριος κι άρα ΧΕΙΜΩΝΑΣ.
· Η λέξη «μαξή» σημαίνει κάτι ή απλώς έχουν κάνει λάθος στις σταυρολεξίες (να δούμε βρε Ροδιά μήπως ξέρει κανείς άλλος…);
· Τα πλαστικά κατιτίς-που-χώνουμε-στον-τοίχο-και-μέσα-μπαίνει-η-βίδα λέγονται «Ούπα» ή «Ούπατ»; (γιατί άλλο «μαζί με τη σούπα τράβα και μια ούπα» κι άλλο «το πολύ το ούπατ ούπατ βάζει το παιδί στο γούπατ’»)
· Πότε θα σχεδιαστεί ο νέος ψηφιακός «απενοχοποιητής» που μ’ ένα κλικ θα αφαιρεί κάθε τύψη για όλα εκείνα τα λεφτά που ξοδεύεις για την ευχαρίστησή σου;
· Μήπως μας λένε μαλακίες ότι η δίαιτα δεν είναι στέρηση;
· Κλεμμένο: Στην ερώτηση «θα δωρίσετε κάποιο όργανό σας;» η απάντηση «πάρτε τ’ αρχ…α μου» θεωρείται θετική ή αρνητική;

ΔΥΟ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ

2006-11-06T21:13:00.000+02:00

Oδηγίες συμβίωσης και επικοινωνίας με άντρες ιστιοπλόοους, εντός και εκτός θαλάσσης, για γυναίκες είτε ιστιοπλόους είτε όχι (που όμως δεν θέλουν να κάνουν αλλαγή φύλου)

Οι παρακάτω οδηγίες προέκυψαν από τη μικρή, ομολογώ, και αρκετά πρόσφατη εμπειρία μου στην ιστιοπλοΐα. Οφείλω να πω ότι η διάθεσή μου είναι σαρκαστικο-σατυρική… Το κείμενο αφορά έναν εντελώς αυθαίρετο μέσο όρο που γεννήθηκε μέσα στο κεφάλι μου και έχει αμιγώς υποκειμενικές παρατηρήσεις. Εννοείται δε ότι αφού υπάρχει μέσος όρος, υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις στην άκρη της κλίμακας…
Λοιπόν, πρώτη βασική αρχή: η λέξη ιστιοπλόος δεν έχει άλλο γένος εξόν απ’ το αρσενικό, ή μάλλον άλλη κατάληξη: είναι ο / η ιστιοπλό-ος. Απόπειρες τύπου «ιστιοπλοΐνα» ή «ιστιοπλόισσα» πέφτουν συνήθως στο κενό – μόνο το «καπετάνισσα» ενδέχεται να ακούσεις ή το «Μπουμπουλίνα», που όμως, όπως καταλαβαίνεις, σε περιορίζει σε ένα συγκεκριμένο ρόλο και ιδιότητες, οπόταν προτιμάς και πάλι την αρσενική κατάληξη. Διότι είναι ένας κόσμος φτιαγμένος για άντρες, όπου εσύ ως γυναίκα, βρέθηκες μάλλον κατά τύχη και τώρα οι άντρες του σπορ είναι αναγκασμένοι να σε σέρνουν μαζί τους για δυο λόγους: α) γιατί είναι πάντα πιο χαριτωμένο να κουβαλάς μαζί σου στο σκάφος και μια γυναίκα (εδώ υποκρύπτονται και διάφορες προσδοκίες παραδοσιακού τύπου: μαγειρική, σεξ, σκύβεις-παίρνει-μάτι, κ.ο.κ.) β) γιατί αν δεν σε πάρουν μαζί τους φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν για σεξισμό, πράγμα που δεν είναι πολιτικά ορθό στην εποχή μας. Ε, κάτι είναι κι αυτό, "ο φόβος φυλάει τα έρμα" λέει ο πατέρας μου, που έχει κάνει και βοσκός.
«Και κοίτα τα σημάδια»:
- Συνήθως σε αποκαλούν «μπουμπού», ή «ζουζού».

- Οι παρέες τόσο εντός όσο και εκτός σκάφους χωρίζονται πολύ συχνά σε αντρο- και γυναικο- όπως κάναμε στο δημοτικό. Μην παραπονιέσαι. Έχει και τα καλά του ο διαχωρισμός: ρεύονται και αφήνουν αέρια μακριά από τα αυτιά και τη μύτη σου.
- Μιλούν συνεχώς για σκοινιά, πανιά, μαντάρια, μεγέθη, πλάτη και διαμέτρους, το οποίο όπως αντιλαμβάνεσαι, σε γυναίκες, κινδυνεύει να περιλάβει μόνο μηχανικούς, αρχιτεκτόνισσες, γιατρίνες άντε και καμιά χειροπράκτη οποιουδήποτε είδους που ξέρει καλά μαθηματικά. Εμείς οι υπόλοιπες του θεωρητικού (που μας συγχωρείτε που κι εμάς μας αρέσει η ιστιοπλοΐα) καλόν είναι να πάρουμε τα κουβαδάκια μας και σ’ άλλη παραλία, που θέλουμε τώρα να μιλήσουμε και για το πώς ήταν στον αγώνα, τι ωραίο ήλιο που έχει κτλ. Μετριέται ο ήλιος σε ναυτικά μίλια; Όχι. Έχει έκταμα η ομορφιά; Όχι. Οπότε τι το θες και το ζαλίζεις…
- Επί του επικοινωνιακού, οδηγίες SOS: ανάσυρε το βασικό σου παιδικό λεξιλόγιο και χρησιμοποίησέ το χωρίς ενοχές. Είναι ο βασιλικός δρόμος για να γίνεις κατανοητή σε έναν άντρα ιστιοπλόο. Ορισμένες φορές καλύτερα και να μη μιλάς. Κάνε ότι τριμάρεις τα πανιά ή νέταρε ότι βρίσκεται μπροστά σου. Η σιωπή είναι χρυσός*. Και για να λάμψεις βούλωσέ το. Τι εννοείς πώς θα συνεννοηθείτε; Δεν χρειάζεται. Όλα γίνονται με απλές, trivial λέξεις, («καλό αυτό», «μπράβο», «τι μαλακία έκανες»), προστακτικές («δέσε», «λάσκα», «αγάντα», «πόδισε ΤΩΡΑ»), γαμόσταυρα και καντήλια (…) ή με το πιο εξελιγμένο είδος, την αφήγηση ναυτικών ιστοριών, που έχουν όλα τα παραπάνω αλλά σε αφηγηματικό αόριστο («του είπα να λασκάρει αλλά αυτός δεν μ’ άκουσε, μαλακία του, και κοντέψαμε να πνιγούμε – το τι καντήλι έπεσε δε λέγεται»).
- Όταν, λέμε τώρα, θέλεις εσύ να ανοίξεις μια συζήτηση, απόφυγε να χρησιμοποιήσεις ρήματα ή φράσεις όπως «αναρωτιέμαι αν θα ήταν εφικτό…» ή «πολύ ιδιαίτερο το σχήμα του…» διότι μπαίνεις σε ασάφεια και το σύστημα κωδικοποίησής τους κρασάρει. Ανήκουν, ως επί το πλείστον, σε ένα σύμπαν αυστηρά διαχωρισμένων θέσεων: κάτι είναι ή καλό ή κακό. Οι μέσες λύσεις, οι γκρίζες αποχρώσεις είναι για τους δειλούς και τους άσχετους με την ιστιοπλοΐα.
- Αν θες να μοιραστείς μαζί τους κάποιο συναίσθημα, να μην μοιραστείς μαζί τους κάποιο συναίσθημα. Αγόρασε εκείνη την ωραία προπληρωμένη τηλεκάρτα και μίλα με τη φίλη σου στην Αθήνα όσο θες. Αν επιμένεις να μοιραστείς μαζί τους κάποιο συναίσθημα εν τέλει, διάλεξε γνωστές λέξεις που βρίσκονται στις διαφημίσεις ή στις εφημερίδες, τύπου «νιώθω χαρά τώρα» ή «στεναχωρήθηκα». Το «φοβάμαι» δεν είναι επιλογή, σε προειδοποιώ.
- Μην απειληθείς αν δείξουν ότι δεν πρόσεξαν την εμορφιά και τα προσόντα σου. Το τι πρόσεξαν συζητείται πάντα κατ’ ιδίαν στις αντροκουβέντες τους ή αποτελεί το περιεχόμενο των φαντασιώσεών τους. Κατά τα άλλα, μην αποπειραθείς να κερδίσεις την εκτίμηση ενός ιστιοπλόου με την εμορφιά σου, διότι εκείνο που θα κερδίσεις θα είναι απλώς την καρδιά ενός άντρα, (ουχί ενός ιστιοπλόου, αν με εννοείς), την οποία αν δεν την θες, μαύρο φίδι που σ’ έφαγε, γιατί δεν θες να δεις τα μούτρα ενός ιστιοπλόου που νιώθει ότι τον απορρίπτουν.
«Τα σύκα, σύκα και η σκάφη, σκάφη»:
- Ως επί το πλείστον οι ιστιοπλόοι άνδρες μοιάζουν διακριτικοί, θεωρούν χρέος τους να σε φροντίσουν στις αδύναμες στιγμές σου, απολαμβάνουν κι εκείνοι τη φύση (έστω μ’ έναν τρόπο που δεν μπαίνει σε λόγο ούτε μοιράζεται με άλλους) και συχνότατα έχουν καλή αίσθηση του χιούμορ. Αν χαρείς με αυτά και σεβαστείς τις οδηγίες που σου έδωσα, θ’ αρχίσουν ως διά μαγείας να σου απευθύνονται, μη σου πω και με το όνομά σου, μπορεί και να σε ρωτήσουν με τι ασχολείσαι, θα σου προσφέρουν με χαρά από το ποτό που πίνουν κι εκείνοι και, ε, μπορεί και να έχετε την τύχη να ρευτείτε και μαζί καμιά φορά…
* για τη σιωπή των ναυτικών ωστόσο, μιλάει με εξαιρετική ευαισθησία η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη στη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 5/11 – να σημειώσω εδώ ότι και πάλι η ίδια ήταν σιωπηλή, καθώς άκουγε τις ιστορίες τους…

ΕΜΜΟΝΕΣ, ΚΟΛΛΗΜΑΤΑ, ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΖΩΑ

2006-10-26T22:30:00.000+03:00

Εν όψει της επετείου του «ΟΧΙ» σκέφτηκα πως πρέπει κι εγώ πια στη ζωή μου να πω μερικά κρίσιμα όχι. Ετοιμάστηκα λοιπόν από τη Δευτέρα, ξεσκόνισα τις ηρωικές μου καταβολές, υπενθύμισα στον εαυτό μου όσα με θυμώνουν, για να οπλιστώ με την απαραίτητη οργή, και ξεκίνησα για την γενναία μου επέλαση στη χώρα της αλλαγής. Θα τους συνέτριβα τους εχθρούς, ήμουν σίγουρη. Θα άλλαζα τη ζωή μου εκ θεμελίων.
Ωστόσο, τη Δευτέρα προέκυψε ένα αλαλούμ στο πρόγραμμά μου (για ευχάριστους λόγους) κι ενώ έπρεπε να πάω λαϊκή, δεν προλάβαινα με τα χίλια άλλα που μου βγήκαν να κάνω. Ξαφνικά άρχισα να μη νιώθω και πολύ καλά. ΤΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΛΑΪΚΗ ΣΗΜΕΡΑ;; Πάντα πάω λαϊκή τις Δευτέρες. Πώς θα μείνει το σπίτι χωρίς πράγματα;
Λίγο μετά, κατάφερα από ένα λάθος χειρισμό, να σβήσω ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή μου, κι έγινα έξαλλη. Πώς μου συνέβη αυτό; ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΝΩ ΜΗΝΥΜΑΤΑ. Κι ήταν και Δευτέρα κι έπρεπε να πάρω τα μηνύματα του γραφείου από το ΠΣΚ…
Η μέρα κάτι ήθελε να μου πει κι εγώ δεν κρατούσα το λεξικό μαζί μου.
Η ιστορία συνεχίστηκε με την ανατροπή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλων εκείνων που σταθερά και αμετακίνητα κάνω τις Δευτέρες και με εμένα κυριολεκτικά αποσυντονισμένη. Όλο μου το πρόγραμμα, όλο το τελετουργικό της αρχής της εβδομάδας είχε πάει στράφι.
Ξαφνικά μου ήρθε το λεξικό στο κεφάλι και αποκωδικοποίησα το μήνυμα: Πού πάω ο Καραμήτρος να πω τα «όχι» και να κάνω τον καμπόσο όταν εγώ η ίδια αποσυντονίζομαι με τρεις απλές αλλαγές σε τρία απλά πράγματα;;;
Σκέφτηκα πόσο ταυτισμένοι είμαστε με τα προγράμματα, τις εμμονές και τους καθημερινούς ή εβδομαδιαίους μας καταναγκασμούς. Μία φίλη μου βάζει ΠΑΝΤΑ στα μαλλιά της ένα προϊόν με μυρωδιά καρύδας, κι αν δεν το βρει δεν βάζει άλλο. Δεν ξεχνάς ότι σε επισκέφτηκε γιατί ο καναπές σου για καμιά βδομάδα μετά μυρίζει λες και τον άλειψες με αντηλιακό. Ο Α. δεν πλένει τα δόντια του ποτέ το βράδυ, το κάνει πάντοτε το πρωί (αν μη τι άλλο, στις διακοπές δεν τσακωνόμαστε ποτέ για το ποιος θα μπει πρώτος στο μπάνιο το βράδυ). Η μάνα μου δεν μπορεί αν δεν κάνει τουλάχιστον δύο μπάνια την ημέρα, νιώθει, λέει, «βρώμικη». Ο Σ. δεν μπορεί να κοιμηθεί αν δεν κάνει ένα γρήγορο ζάπινγκ στην τηλεόραση ακόμα κι αν τα μάτια του κλείνουν κι έχει ήδη αρχίσει να ροχαλίζει σαν νταλικέρης μετά από ολονύχτια διαδρομή στην εθνική. Ένας συνάδελφός μου δεν μπορεί να διανοηθεί την Κυριακή του χωρίς τουλάχιστον τρεις εφημερίδες, δεν πα να ναι στου διαόλου το ξερονήσι, δεν πα να ναι άρρωστος με 40 πυρετό λίγο πριν την εντατική. Είναι σχεδόν θέμα ταυτότητας γι αυτόν! Αν δεν το κάνει, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του, ούτε εμείς οι υπόλοιποι εκείνον.
Και ρωτώ: ποια καταστροφή παραμονεύει αν δεν πιω τον καφέ μου με την ίδια ποσότητα ζάχαρης; Τι φριχτό μπορεί να μου συμβεί αν πάω στη δουλειά από άλλο δρόμο αύριο ή αν δεν κάνω ένα τσιγάρο μαζί με το ποτό μου;
Άραγε τι είναι τόσο τρομακτικό στο να βγαίνουμε από τις συνήθειές μας, τις μικρές καθημερινές μας χορογραφίες; Γιατί χάνουμε την ισορροπία μας με ένα μικρό στραβοπάτημα; Και πώς ζητάμε να αλλάζουμε τα σημαντικά αν δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα πιο ασήμαντα, απειροελάχιστα δικά μας πράγματα;
Πολλές ερωτήσεις έπεσαν για βράδυ, πάω σιγά σιγά να πλύνω τα δόντια μου, να κλείσω το θερμοσίφωνα, να τσεκάρω αν έχω κλειδώσει και να διαβάσω διαδοχικά λίγο «Ζίγκι απ’ το Μάρφαν», λίγο Athens Voice και λίγο Lifo. Εξάλλου πάντα αυτό δεν κάνω τις Πέμπτες;;;

ΝΥΧΤΕΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΟΣΟΥΒΛΙ

2006-10-13T15:58:00.000+03:00

Βάφτισα έτσι τις νύχτες εκείνες που τρώει κανείς άθελά του βαριά το βράδυ πριν κοιμηθεί (φερ’ ειπείν κοντοσούβλι) και τελικά δεν κοιμάται. Είναι οι δύσκολες νύχτες που το μυαλό, γυρίζει, σαν τη σούβλα, αενάως μέχρι τα θέματα να ροδοκοκκινίσουν, να φτιάξουν πέτσα και να είναι έτοιμα για πέρασμα στην πράξη.
Τα θέματα που μπορεί να απασχολήσουν ένα μυαλό γεμάτο από την ενέργεια ενός κοντοσουβλιστού χοιρινού είναι ποικίλα, έχουν δε την ιδιότητα να εναλλάσσονται ταχύτατα, το ένα μετά το άλλο: «ουφ, επιτέλους στο ωραίο μου κρεβάτι – από χτες το πρωί έχω να ησυχάσω» > «μήπως ήμουν κορόιδο που άφησα τόσο πουρμπουάρ στο σερβιτόρο το μεσημέρι;» > «κι αυτή η μάνα μου, στον ύπνο της μ’ έβλεπε και με πήρε μέσα στα χαράματα να μου πει ότι γιορτάζει ο θείος;;;» > «μην ξεχάσω να πάω στην Εφορία, θα το φάω το πρόστιμο στο τέλος» > «πάλι ξέχασα να πάρω τουμποφλό, κι ήμουν τόση ώρα στο σούπερμαρκετ» > «τι μουντρούχα φάτσα ήταν αυτή του Νίκου σήμερα; Αν δεν ήμουν εγώ εκεί να του φτιάξω το κέφι…» > «σημαντικό πράγμα η φιλία, με τίποτα δεν αντικαθίσταται» > «πόσους σταυρούς να βάλω στο ψηφοδέλτιο την Κυριακή;» > «δεν θα ξαναδώ ειδήσεις το βράδυ πριν κοιμηθώ, το αποφάσισα» > «άραγε θα παντρευτώ ποτέ ή θα με θάψουν στο ράφι μου που γίνεται και φέρετρο;»
Άλλη μία ιδιότητα των θεμάτων μιας νύχτας από κοντοσούβλι είναι ότι δεν έχουν συνήθως σταθερές και βέβαιες απαντήσεις / τοποθετήσεις. Αιωρούνται μεταξύ ενός ναι κι ενός όχι, μιας πλήρους σιγουριάς και μιας ασαφούς απροσδιοριστίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται τελικά ένα γαϊτανάκι ανησυχίας για ζητήματα που, χωρίς κοντοσούβλι, θα μπορούσαν και να διευθετηθούν με μία έστω προσωρινή λύση.
Κι επειδή το σώμα πάντοτε συμμετέχει σε τέτοιες διαδικασίες, ξυπνάς το πρωί και τα μάτια σου έχουν κάτι από τη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών», διψάς σα φίδι, το δέρμα σου φτιάχνει ωραιότατη σόλα σε animal print ερβιέλα και στο στομάχι σου παίζεις τον «Μικρό Τυμπανιστή» (με τύμπανο το στομάχι σου).
Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρά το γεγονός ότι έχεις αυτή την όψη, έχεις ταυτόχρονα και μία διαβολεμένη διάθεση να κάνεις τα πάντα: να ψωνίσεις-ποτίσεις-διαβάσεις-τηλεφωνήσεις-γράψεις-δουλέψεις-ρυθμίσεις-φας-πλύνεις-συγυρίσεις. Ωστόσο η διάθεση αυτή εξαντλείται συνήθως στις δυο πρώτες δραστηριότητες της υπομανιακής λίστας σου, καθώς το σώμα σου, αλίμονο, ΘΥΜΑΤΑΙ τη νυχτερινή ταλαιπωρία κι αρχίζει να στη θυμίζει κι εσένα.
Αποτέλεσμα;; Ζζζζζζζζζ χρρρρ ζζζζζζζζζζζζ…….»

ΑΣΤ(Ρ)ΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

2006-10-06T20:32:00.000+03:00

Αθροίζω:
10 λεπτά από το σπίτι μου μέχρι το ΤΕΒΕ Αμπελοκήπων
22,5 λεπτά μέχρι να παρκάρω στους Αμπελόκηπους (μεταξύ των οποίων 4΄ + 4΄ =8΄ σε αναμονή πίσω από φορτηγά τροφοδοσίας)
15 λεπτά αναμονή στη σχετική υπηρεσία του ΤΕΒΕ κατά τη διάρκεια της οποίας συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πάρει μαζί μου ένα χαρτί που χρειαζόταν
15 λεπτά από το ΤΕΒΕ πάλι στο σπίτι μου
20 λεπτά από το σπίτι μου στο ΤΕΒΕ ξανά (η κίνηση έχει αυξηθεί τώρα)
15 λεπτά να ξαναπαρκάρω στους Αμπελόκηπους (είναι σαν το Fear Factor αυτή η διαδικασία, απλώς χωρίς το κίνητρο των χιλιάδων ευρώ)
28 λεπτά αναμονή εκ νέου στη σχετική υπηρεσία του ΤΕΒΕ, στη διάρκεια των οποίων εξοικειώνεσαι κιόλας με τις ιδιαιτερότητες του υπαλλήλου που θα σε εξυπηρετήσει (κάθε υπάλληλος θέλει το Γερμανό του)
3 λεπτά η εξυπηρέτηση από τον, κατά τα άλλα ευγενή, υπάλληλο όπου σου εξηγεί, μέσα σε ένα σύννεφο καπνού (του δικού του) ότι κακώς περίμενες όλη αυτή την ώρα γιατί η δουλειά σου μπορεί και πρέπει να γίνει σε άλλη υπηρεσία - εκεί αισθάνεσαι ο απόλυτος Mister Bean που οι υπόλοιποι κακομούτσουνοι συν – ασφαλισμένοι δεν σου επέτρεψαν να «παρακάμψεις τη σειρά τους για να κάνεις απλώς μία ερώτηση, γιατί αν ήταν έτσι, ε όλοι μία ερώτηση θέλουν να κάνουν»
15 λεπτά από το ΤΕΒΕ στο γραφείο
13 λεπτά να παρκάρω στο γραφείο (εγώ θα ήμουν ο uber alles νικητής στο Fear Factor)
ΤΕΛΙΚΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ: περίπου 2,5 ώρες (!!!!!!) για τη δουλειά που ΔΕΝ έκανα (κατά το «η ζωή που ΔΕΝ έζησα»).

Υ.Γ. αν υπάρχει κανείς που διαβάζει αυτό το κείμενο και έχει αναπτύξει το σύστημα διακτινισμού (με αξιοπρεπή μοριακή επανασυγκόλληση, δηλαδή να θυμίζω κάτι από τη Ζιγκουάλα μετά), ας απαντήσει εδώ…

2006-09-29T14:27:00.000+03:00

ΡΑΚΟ-ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Η ΣΥΛΛΕΚΤΟ-ΡΑΚΟΣ;

Διάβασα σ’ ένα περιοδικό ότι το σπίτι μας είναι ο καθρέφτης το εαυτού μας.
Λοιπόν, εγώ ή διχασμένη προσωπικότητα είμαι ή κάπου βαθιά μέσα μου κατοικεί εκείνος ο σκυφτός άθλιος γέρος που μαζεύει το οτιδήποτε από τα σκουπίδια, τους δρόμους, δεν ξέρω, αρκεί να μαζεύει κάτι.
Διότι ενώ το σπίτι μου είναι καθαρό, συμμαζεμένο, δεν το λες απεριποίητο, όχι δα, μια χαρά είναι, κι όμως, αν αφήσεις το μάτι σου να πλανηθεί στις γωνίες, θα δεις κάτι μαζεμένους σωρούς από χαρτοβιβλιοδιακοσμητικά κατιτίς. Χρόνια τώρα κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο. Όλα έχουν την ιστορία τους εκεί μέσα, το παρελθόν τους. Στο δικό μου παρόν δεν ξέρω τι διάβολο κάνουνε! Έχω προσπαθήσει να απαλλαγώ απ’ αυτά, κάτι όλο πετάω, μα κάτι μπιμπελό του παλιού σπιτιού, μα κάτι χαρτιά από την προ-προ-προ ηγούμενή μου δουλειά, μα το εισιτήριο ενός ταξιδιού με μια αγάπη προ-προ-προπαλιά, αλλά δεν ξέρω πώς, μ’ ένα μυστήριο τρόπο, τα μικρά μου ράκη παραμένουν εκεί στοιβαγμένα, δεν τελειώνουν, δεν φεύγουν ποτέ, στέκονται ασάλευτοι πυλώνες μιας μνήμης που δεν εννοεί να «αδειάσει».
Τι γίνεται λοιπόν με τις προσωπικές μας του καθενός «συλλογές»; Πώς αυτό-διαιωνίζονται; Γιατί όταν τις διαλύουμε, αυτές επιμένουν να επανασυντίθενται σαν τα μεταλλικά μέλη του Terminator Νο 4; Τι θέλουν επιτέλους από μας;;;

ΕΡΩΤΗΣΗ MULTIPLE CHOICE: ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΟΕΟ;;

Α. Για μπάνιο…
Β. Παίζει μαζί μας κρυφτό, αλλά πού θα πάει, θα το βρούμε (π.χ. στην Αυστραλία)
Γ. Εδώ είναι ακόμα αλλά κάπως μεταλλαγμένο
Δ. Αποφάσισε να παραχωρήσει τη θέση του σ’ αυτό τον μουσκεμένο τύπο, τον Φθινόπωρο, γιατί του’ χει πρήξει τα συκώτια
Ε. Έφυγε ανεπιστρεπτί και απλώς πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να μην κοιτάμε συνεχώς τις φωτογραφίες από τις διακοπές και να μη μυρίζουμε την ψάθα και να μην χαζεύουμε με βλέμμα αγελαδίσιας μελαγχολίας τα φοβερά-βότσαλα-απ’τη-φοβερή-εκείνη-παραλία και να συνετιστούμε να στρώσουμε τον ποπό μας κάτω και να δουλέψουμε, γιατί έχουμε κι έξοδα.

Αν διάλεξες Α: ε, έχεις χιούμορ πράγματι
Αν διάλεξες Β: είσαι αμετανόητα καλοκαιρινός τύπος
Αν διάλεξες Γ: είσαι αμετανόητος τύπος, σκέτο
Αν διάλεξες Δ: πάντα σου άρεσαν τα παραμύθια, γιατί όχι και τώρα;
Αν διάλεξες Ε: σε χρειάζομαι επειγόντως καλέ μου εκλογικευμένε, οργανωτικέ, ανθεκτικέ στις απογοητεύσεις άνθρωπε!

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΗ

2006-09-28T18:48:00.000+03:00

Κυκλοφορώ στους δρόμους της γειτονιάς μου αυτές τις μέρες και θαρρείς πως γίνονται ανασκαφές για μία αρχαία, άγνωστη πόλη που παρεμπιπτόντως περνάει από όλα τα κομβικά σημεία της διαδρομής μου: έξω από το σπίτι έχω μία μικρή χαριτωμένη τάφρο, οπς, πάλι κατάφερα να μην πέσω μέσα, δίπλα στο αυτοκίνητο υπάρχει ένα λοφάκι από κοτρώνες και πιο δίπλα ένα αχανές άνοιγμα, οπς, το πήδηξα κι αυτό και μπήκα ο Νουρέγιεφ στο αυτοκίνητο, τι κρίμα να μη φοράω τις πουέντ μου σήμερα, προχωρώ να ξεπαρκάρω το αυτοκίνητο, γκρουκ ακούγεται η κοτρώνα, την προσπερνώ με χάρη, θέλω να στρίψω δεξιά, απαγορεύεται λόγω δημοτικών έργων, αριστερά απαγορεύεται έτσι κι αλλιώς, ευθεία έχει τοίχο άρα όπισθεν αδέρφια, όπισθεν. Διαγράφω ένα δαίδαλο μέχρι να βρεθώ στο δρόμο που καταρχήν ήθελα να πάω, εκείνον τον δεξιά, τον τιμημένο, προχωρώ και σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκομαι μέσα σε έτερο χαντάκι (Μαλάκας που παίζει με τους δρόμους της γειτονιάς μου κάθε που έρχονται δημοτικές εκλογές, 7 καθέτως, οκτώ γράμματα), βγαίνω με ένα μικρό μαρσάρισμα, ουφ, μύρισε ο τόπος λαστιχίλα, πού θα πάει, θα φτάσω κάποια στιγμή στο γραφείο, δε μπορεί, εξάλλου η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ή πνίγεται. Καθώς παρκάρει και βγαίνει από το αυτοκίνητο, μέσα στα ήρεμα λασπώδη απόνερα που άφησαν οι εργάτες του δήμου για να κάτσει ο κουρνιαχτός. Μα γιατί ζηλεύεις τα ναΐφ μοτίβα στο λευκό μου παντελόνι, μπορείς κι εσύ να αξιοποιήσεις τον οργασμό δημοτικών έργων ανάλογα με τις ανάγκες σου. Δες εμένα: λίγο μετά, μπαίνω στο γραφείο και δεν έχει ρεύμα «συγγνώμη, αλλά θα σας το διακόψουμε για κανα οχτάωρο, λόγω έργων που γίνονται στο δήμο σας, λυπούμεθα για την ταλαιπωρία», μα ναι, δεν είναι τίποτα, άσε που το υπέροχο ψυγείο μου θα γνωρίσει την εμπειρία της απόψυξης κι εγώ την εμπειρία της «θερμοπληξίας-σε-βαθύ-σκοτάδι», τι, όλο στην τεχνολογία θα βασιζόμαστε, καιρός να παίξω με τη βεντάλια μου και τα κεριά μου στο θεοσκότεινο μικρό μου χωλ. Και καθώς κάθομαι ιδρωμένη στο σκοτάδι, με ένα συνεχές μπιιιιιιιιιιιιιιιπ από το συναγερμό της διπλανής που τα παιξε με τη διακοπή, αναρωτιέμαι τελικά αν ο υποψήφιος δήμαρχος της περιοχής μου ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα. Ε, φανταστικέ δήμαρχε;;;