9.4.08

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 1

25 – 3 – 2008
Βρίσκομαι σ’ ένα λεωφορείο Χ95 ακορντεονούχο, που τρέχει με την ταχύτητα του φωτός στη λεωφόρο-της-Μεσόγειας-λακούβας, με κατεύθυνση το Ελ Βενιζέλ. Νομίζω ότι σε λίγο θα εξαϋλωθούμε μέσα σε μία χλαπαταγή μετάλλων καθώς το μισό λεωφορείο θα αποχαιρετάει το άλλο μισό, και όσοι κάθονται στο μεσαίο κομμάτι θα υπερίπτανται σαν ιπτάμενος δίσκος τυλιγμένος σε ένα αφύσικο ακορντεόν.
Ίδια μέρα, αργότερα
Η Φρανκφούρτη από δω και πέρα θα έχει, μέσα στο μυαλό μου, τη γεύση Tsakiris chips, τα απλά, χωρίς ρίγανη, συνδυασμένα με κλασική Toblerone γάλακτος. Μασουλώντας μία φρεσκότατη κατακίτρινη πατάτα, το βλέμμα μου πέφτει σε μία κουρασμένη μαμά που χει αγκαλιάσει το μικρό της, πού να’ σαι τώρα μαμά μου να δώσεις και σε μένα μία αγκαλιά, στην κόρη σου που ξενιτεύεται στις Πορτογαλίες;


Ίδια μέρα, νωρίτερα, γιατί η ώρα πάει προς τα πίσω
Όταν πρόκειται να ταξιδέψω στο εξωτερικό κάπου για πρώτη φορά, μου αρέσει πολύ να αποτυπώνω στο μυαλό μου από πριν ένα σκαρίφημα του χάρτη των πιθανών διαδρομών. Έχω μία διάθεση να συγκρατήσω τα χαρακτηριστικά του ολοκαίνουριου τόπου έτσι όπως όταν σου λένε ότι πρόκειται να γνωρίσεις κάποιον που λέγεται έτσι, μιλάει αυτή τη γλώσσα και έχει αυτό το χρώμα μάτια.
Το βρήκα γρήγορα λοιπόν: Hotel Malaposta, το δωμάτιο «έχει μάτια» στις στέγες του κεντρικού Πόρτο και μου «μιλάει», ήσυχα και τρυφερά, λέξεις Πορτογαλικές.