9.4.08

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 3

28 – 3 – 2008
Μαθαίνω πολλά κι έχω την εντύπωση ότι κάποια στιγμή το κεφάλι μου θα εκραγεί και θα ξεπεταχτούν άτακτα οι περιττές πληροφορίες, για να μείνει χώρος για την πολύτιμη ουσία. Πρέπει να πάω στον ωκεανό.



28 – 3 – 2008 μεσημέρι
Σοκ και δέος. Ο Ατλαντικός μου κόβει την ανάσα. Συνδέομαι αμέσως με πανάρχαιες επιθυμίες εξερεύνησης. Η απεραντοσύνη μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Μαγεύομαι απ’ το μέγεθος των κυμάτων. Με τον αγαπημένο φίλο μου χαζεύουμε το βουητό αυτής της θάλασσας. Φαντάζομαι πως είμαστε δυο μικροί Μαγγελάνοι, με το πλοίο μας αρματωμένο, το πλήρωμά μας έτοιμο κι ετοιμαζόμαστε για ένα ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.
Γιατί, απλά, όταν κοιτάζεις αυτό τον ωκεανό, δεν διακρίνεις τίποτα απέναντι, μόνο τον ορίζοντα που σε βεβαιώνει ότι ζεις σε μία στρογγυλή γη…
28 – 3 – 2008
Στο συνέδριο οι συζητήσεις έχουν ζωηρέψει, μετά τον ωκεανό πάω σε μία συνάντηση με θέμα “the erotic and the domestic”, τι άλλο να παρακολουθήσει κανείς όταν έχει δει όλο αυτό το νερό μπροστά του;; Η νοτιοαφρικάνα σύνεδρος μιλάει για τον έρωτα που έχει ο καθένας μας μέσα του, για τη ζωή, τη δημιουργία, το ταξίδι, τη χαρά. Έχουμε «φύγει» οι σύνεδροι… Εγώ συγκεκριμένα βρίσκομαι κάπου κοντά στο Πράσινο Ακρωτήρι και χαζεύω τις φάλαινες από την παραλία όπου κάνω τις πρωινές αναζωογονητικές μου ασκήσεις. Διότι σε λίγο θα συναντηθούμε με τον (εναλλακτικό αρχιτέκτονα και πατέρα των παιδιών μου) σύντροφό μου για να πάμε εκδρομή σε ένα χωριό παραδίπλα, οι δυο μας, για weekend…
29 - 3- 2008
Τελευταία μέρα, το συνέδριο τελειώνει, η μικρή διεθνής παρέα μου αποχαιρετιέται, πώς γίνεται να νιώθεις ξαφνικά τόσο κοντινός με ανθρώπους που ζουν χιλιόμετρα μακριά, μου το εξηγείς σε παρακαλώ; Και γιατί οι άνθρωποι που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και συν-τρώγουν συνδέονται τελικά με ιδιαίτερους δεσμούς, κάπως πιο «οριστικούς»;
Δεν ξέρω. Εκείνο που καταλαβαίνω τώρα είναι ότι τα πιο ουσιαστικά τα λέγαμε πάντα πάνω από ένα πιάτο μπακαλιάρο. Κι όσα έμαθα γι’ αυτούς τους ανθρώπους, σφραγίστηκαν μ’ ένα κομμάτι κατσικίσιο τυρί. Κι ότι ανταλλάξαμε, πέρασε μέσα από τις συνάψεις μας ταξιδεύοντας πάνω σε ρυάκια από κρασί.
30 – 3 – 2008
Ξανά μανά Ελ Βενιζέλ. Μάταια ψάχνω να κάνω ψιλά για να πάρω ταξί. Στην Πορτογαλία δεν θα συνέβαινε αυτό, γκρρρ…
Και για να πάρεις ένα καρότσι για τις αποσκευές σου, πρέπει να δώσεις ένα ευρώ, γκρρρ…
Και οι άνθρωποι εδώ είναι συνεχώς εκνευρισμένοι, κι ένας εσπρέσο κάνει δυόμισι ευρώ, και κανείς ποτέ δεν σου χαμογελάει, και φταίω εγώ τώρα που θέλω να γυρίσω γρήγορα πίσω, εε;;;

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 2

26 – 3 – 2008
Ο μεσημεριανός ήλιος και το αεράκι μ’ έχουν καθηλώσει σε μία πλατεία, Praca de Carlos Alberto, γύρω μου κτίρια που αφηγούνται τη δική τους ιστορία κι εγώ, εκστατική, την αφουγκράζομαι.


26 – 3 – 2008 απόγευμα
Αρκετά με τους χάρτες. Μ’ έναν αγαπημένο πια φίλο, μπαίνουμε στην περιπέτεια μιας πολύωρης περιπλάνησης. Πορτογαλία, Πόρτο, πορτοκάλι, πορτ, λιμάνι, κρασί, πόρτα, άνοιγμα, ανάσα. Πλακόστρωτα σοκάκια, γλυκείς άνθρωποι, τρυφερά βλέμματα, μια ήσυχη βιωμένη μελαγχολία ακουμπάει απαλά στα κτίρια κι ύστερα γλυστράει στις λέξεις: obrigado, adeus, boa tarde. Χωνόμαστε σ’ ένα απ’ τα πολυάριθμα μικρά ταβερνάκια και απολαμβάνουμε ψάρι και σαλάτα, πάνω σε υφασμάτινο τραπεζομάντηλο, πίνουμε λευκό ντόπιο κρασί και γαληνεύουμε. Ο ταβερνιάρης χαμογελάει κι η συνεννόηση κυλάει αβίαστα κι ας μην μίλησε ποτέ κανείς την ίδια γλώσσα.

27 – 3 – 2008
Στο συνέδριο κατάλαβα γιατί του δόθηκε το όνομα «transformation and globalization». Στη δεξίωση υποδοχής, μάτια απ’ την Ιαπωνία, στόματα απ’ τη Βραζιλία, παπούτσια απ’ τον Καναδά, φούστες απ’ την Κορέα, μαλλιά απ’ τη Νότιο Αφρική μαζεύτηκαν γύρω από κάτι σολομένια καναπεδάκια σ’ ένα παράξενο πολύχρωμο ομοτράπεζο.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ 1

25 – 3 – 2008
Βρίσκομαι σ’ ένα λεωφορείο Χ95 ακορντεονούχο, που τρέχει με την ταχύτητα του φωτός στη λεωφόρο-της-Μεσόγειας-λακούβας, με κατεύθυνση το Ελ Βενιζέλ. Νομίζω ότι σε λίγο θα εξαϋλωθούμε μέσα σε μία χλαπαταγή μετάλλων καθώς το μισό λεωφορείο θα αποχαιρετάει το άλλο μισό, και όσοι κάθονται στο μεσαίο κομμάτι θα υπερίπτανται σαν ιπτάμενος δίσκος τυλιγμένος σε ένα αφύσικο ακορντεόν.
Ίδια μέρα, αργότερα
Η Φρανκφούρτη από δω και πέρα θα έχει, μέσα στο μυαλό μου, τη γεύση Tsakiris chips, τα απλά, χωρίς ρίγανη, συνδυασμένα με κλασική Toblerone γάλακτος. Μασουλώντας μία φρεσκότατη κατακίτρινη πατάτα, το βλέμμα μου πέφτει σε μία κουρασμένη μαμά που χει αγκαλιάσει το μικρό της, πού να’ σαι τώρα μαμά μου να δώσεις και σε μένα μία αγκαλιά, στην κόρη σου που ξενιτεύεται στις Πορτογαλίες;


Ίδια μέρα, νωρίτερα, γιατί η ώρα πάει προς τα πίσω
Όταν πρόκειται να ταξιδέψω στο εξωτερικό κάπου για πρώτη φορά, μου αρέσει πολύ να αποτυπώνω στο μυαλό μου από πριν ένα σκαρίφημα του χάρτη των πιθανών διαδρομών. Έχω μία διάθεση να συγκρατήσω τα χαρακτηριστικά του ολοκαίνουριου τόπου έτσι όπως όταν σου λένε ότι πρόκειται να γνωρίσεις κάποιον που λέγεται έτσι, μιλάει αυτή τη γλώσσα και έχει αυτό το χρώμα μάτια.
Το βρήκα γρήγορα λοιπόν: Hotel Malaposta, το δωμάτιο «έχει μάτια» στις στέγες του κεντρικού Πόρτο και μου «μιλάει», ήσυχα και τρυφερά, λέξεις Πορτογαλικές.