19.12.07

ΜΑΘΗΜΑ ΧΟΡΟΥ (και όχι μόνο...)


Η μουσική αρχίζει να παίζει. Astor Piazzolla, Liber Tango. Τη νιώθω να με διαπερνά σιγά σιγά, ο ρυθμός ακουμπάει το σώμα μου, αρχίζω να λικνίζομαι κοιτάζοντάς τον στα μάτια και στους γοφούς. Κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα μπροστά κι εγώ ταυτόχρονα βαδίζω προς τα πίσω, σε μια κίνηση που αιωρείται ανάμεσα στο «υποχωρώ» και στο «αποφεύγω-για-να-τον-βάλω-να-με-κυνηγήσει-ξανά». Νιώθω την πίεσή του στα χέρια μου, γέρνω λίγο προς τα μπροστά, τόσο όσο, τον αφήνω να μπει στο τρίγωνο κενό ανάμεσά μας αλλά πρέπει και να τον εμποδίσω, όχι άλλο όμως, μέχρι εκεί, για να συνεχίσει ο χορός. Εκείνος επιμένει να βηματίζει μπροστά, τι παράξενο που είναι εγώ να πηγαίνω προς τα πίσω αλλά κι οι δυο να προχωράμε μπροστά, οι παλάμες του είναι κάπως ιδρωμένες, ξαφνικά κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα, χάνω την ισορροπία μου, πέφτω πάνω του, πατιόμαστε, πάει λίγο πίσω, γέρνω ξανά μπροστά, τώρα ξέρω ότι πρέπει να κρατάω το κέντρο βάρους μου καθώς αυτός με οδηγεί, δεν είναι να τον ακολουθώ μόνο, χρειάζεται να στηρίζομαι και στα πόδια μου, γιατί κι αυτός μαθαίνει, κι αυτός το χάνει κάποτε κάποτε, πρώτη φορά χορεύουμε μαζί εξάλλου, σάμπως έχω ξαναβηματίσει έτσι με κάποιον; Αλλά να, κοίτα τώρα, το βρίσκουμε, ξαφνικά κάνουμε όλο και περισσότερα βήματα, τι ωραία που είναι, σαν να χαιρόμαστε ο καθένας ξεχωριστά κι οι δυο για τον κοινό μας χορό, που γίνεται σιγά σιγά όλο και πιο περίπλοκος, τα βήματα σταυρώνουν και μπλέκονται, το χάνουμε και το ξαναβρίσκουμε, το χάνουμε και το ξαναβρίσκουμε, ένα-δύο-τρία, ένα-δύο-τρία…