18.10.07

ΤΙ ΕΙΔΑ / ΑΚΟΥΣΑ / ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΑ

· Είδα έναν εξηντάρη με πανάκριβο μαύρο γυαλιστερό τζιπ στη Μεσογείων να ετοιμάζεται να πέσει με ταχύτητα πάνω σε ένα γυφτάκι που οδηγούσε ποδήλατο με το μωρό αδερφάκι του στη σέλα κι επιτόπου να φρενάρει, να βγαίνει έξαλλος από την τζιπούρα και να κάνει τον μικρό μαύρο στο ξύλο! Ήμασταν πολλοί ευτυχώς που ευαισθητοποιηθήκαμε, και δυο οι πιο γενναίοι που βούτηξαν τον τύπο για να προστατέψουν το παιδί. Τώρα τι να σχολιάσω επ’ αυτού του περιστατικού;;
· Άκουσα τον κύριο Κ., ιδιοκτήτη του αναψυκτηρίου όπου πίνω κάτι πρωινούς κλεφτούς καφέδες (ο οποίος επιδίδεται στη λαϊκή σοφία, το αχαλίνωτο σεξ –λέει- και τη μπυροποσία με την τσίμπλα στο μάτι) ότι έχω, λέει, «στοχαστικό βάθος οφθαλμών». Φόρεσα αμέσως τα γυαλιά ηλίου – πού το είδε; Πώς το σκέφτηκε; Πώς μοιάζω;; ΚΑΙ στοχαστικό ΚΑΙ βάθος, οέο;;
· Είδα ξεμανίκωτους και ξεκάλτσωτους Σκωτσέζους στη Γλασκώβη να καπνίζουν έξω από τις παμπ σε θερμοκρασία 10 βαθμών Κελσίου μέσα στη μαύρη νύχτα και είχα δύο αντανακλαστικές αντιδράσεις: αφενός μου ρθε να τους πω «βρε παιδιά, δεν έρχεστε ένα ταξιδάκι στην Ελλάδα, εμείς ακόμα καπνίζουμε και μέσα…» αφετέρου να τους δώσω κάτι από τη χειμερινή δική μου εξάρτυση, ένα κασκολάκι, την καμπαρντίνα μου, κάτι. Μου είπε όμως μετά η Ρ. (κι είχε δίκιο μάλλον) ότι το γλασκωβίτικο νιάτο γδύνεται στο «δροσερό» δεκάρι για να αναδείξει τη σεξουαλικότητά του, την οποία οσονούπω θα καταχωνιάσει στα μάλλινα και τα αδιάβροχα, μόλις η θερμοκρασία πέσει κάτω από το μηδέν. Σωστό κι αυτό.
· Άκουσα τη φιλενάδα μου τη Ν. να εκστομίζει την καλύτερη ατάκα του μήνα: «Μη μου δίνετε να πιω άλλο απόψε! Εγώ όταν πίνω, κάνω παιδιά». Τόσο απλά.
· Κατάλαβα ότι υπάρχουν μερικές φορές στη ζωή που κάνεις κάτι και σου είναι αδύνατο να το ερμηνεύσεις, να βάλεις μία λογική σε αυτό. Οπότε απλώς το κάνεις και περιμένεις ήσυχα ήσυχα εκείνη την επιφοίτηση που θα σου επιτρέψει να το τοποθετήσεις στη σφαίρα του κατανοητού. Αν και όποτε. Διότι, κατά το άσμα, υπάρχουν και τα λεγόμενα momentary lapses of the reason.
· Άκουσα την Κ. να λέει κάτι πολύ ενδιαφέρον και το μεταγράφω: «το να εκτίθεσαι, η έκθεση, για μερικούς ανθρώπους, είναι συχνά συνώνυμο της έκπτωσης». Καλά τα λέει. Ειδικά αν είσαι σε κάποια θέση εξουσίας, τότε όταν εκ-τίθεσαι (βγαίνεις από τη θέση σου) ισοδυναμεί με το να εκ-πίπτεις (να πέφτεις). Διότι στεκόσουν ή νόμιζες ότι στεκόσουν, ψηλότερα. Ενώ θα μπορούσες απλώς να μετα-τίθεσαι, για να δεις κι από άλλη θέση τον κόσμο. Λέμε τώρα.
· Επί του θέματος των απειράριθμων γκρι σκίουρων που απειλούν την επιβίωση των αντίστοιχων ολιγόριθμων κόκκινων στη Γλασκώβη και άρα, έλεγε ο εκφωνητής, την ισορροπία του οικοσυστήματος: άκουσα τη Ρ. που είναι βιολόγος να λέει ότι τα μέτρα που λαμβάνονται για να αποκατασταθεί η ισορροπία στο οικοσύστημα έχουν πιθανώς στηριχτεί σε λάθος σκεπτικό. Το οικοσύστημα ΗΔΗ βρίσκεται σε ανισορροπία για λόγους που προηγήθηκαν μάλλον, οπότε τα μέτρα αντιμετώπισης απλώς θα επιφέρουν ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ανισορροπία. Όλο αυτό μου φάνηκε ενδιαφέρουσα μεταφορά για τα ανθρώπινα πράγματα: πας να γιατρέψεις κάτι, να το βελτιώσεις, με τρόπο που το χειροτερεύει τελικά…
· Κατάλαβα ότι ακόμα κι οι έννοιες «πρωί», «ψιλοβρέχει», «νωρίς» χωράνε ΠΟΛΛΗ προσωπική ερμηνεία! Φερ’ ειπείν, είπα εγώ: «τι ωραία να τρως ρεβυθάδα πρωί πρωί» κι η ώρα ήταν 12.30 κι είδα μία σειρά από ζευγάρια μάτια να με κοιτούν με «στοχαστικό βάθος οφθαλμών»…
· Κατάλαβα ότι τους αποχωρισμούς τους ζεις πιο καλά όταν έχεις την ευκαιρία να τους βάζεις σε λόγια ΜΑΖΙ με τον άλλο κι όταν έχεις την ακόμα μεγαλύτερη πολυτέλεια να ακούς από τον άλλο ότι θα του λείψεις πολύ.
· Επίσης κατάλαβα ότι μεγαλώνω.

2 Comments:

At 24/10/07, 8:39 μ.μ., Blogger ρόδι said...

Καθυστερημένα χρόνια πολλά μικρή Ζιγκουάλα. Ελπίζω ο Βοράς να ήταν ευγενικός μαζί σου.

 
At 29/10/07, 2:44 μ.μ., Blogger "μελαχροινή ομορφιά μου" said...

Ευχαριστώ Ρόδι - μια χαρά ο Βοράς, θέλω κι άλλο...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home