16.9.07

ATHENS DESTROYED για τα καλά...

Σχόλια / στιγμιότυπα από την πρώτη επίσκεψη στην 1η Αθηναϊκή Μπιεννάλε (θ’ ακολουθήσει κι άλλη, γιατί τα φτύσαμε νωρίς)

· Αυτή η έκθεση είναι η χαρά του video artist. Βίντεο εδώ, βίντεο εκεί, βίντεο και παραπέρα. «Δεν ήξερα ότι θα ερχόμουν να δω τηλεόραση!» διαμαρτυρήθηκε η Β. Δεν είχε κι άδικο. Ήταν πάρα πολύ κουραστικό να παρακολουθείς μισάωρα ή εικοσάλεπτα βίντεο, το ένα μετά το άλλο. Ωστόσο μερικά ήταν πολύ καλά. Ξεχώρισα εκείνο της Ε. Στεφανή με θέμα την Ακρόπολη – είχα την αίσθηση ότι προτείνει νέες μεταφορές για το μνημείο, ίσως τις μεταφορές που θα «έπρεπε» να έχει στο μυαλό και τις συνειδήσεις μας, αντί για τα ποικίλα «ιδεολογήματα» (όπως λέει κι η καλλιτέχνις) που έχουν προβληθεί κατά καιρούς στην εικόνα της.
· Κατέληξα ότι η σύγχρονη τέχνη θέλει εξασκημένο μάτι και άνοιγμα στο καινούριο. Αλλιώς σε πιάνει μία τρελή νοσταλγία για τα κορνιζαρισμένα κεντήματα της γιαγιάς σου στο σπίτι σας στο χωριό και θες απεγνωσμένα να δεις ξανά τα ναΐφ πορτρέτα των ζωγράφων του δρόμου. Τόσο μπορεί να μην αντέξεις. Εγώ πάλι, παρασυρμένη από όλη αυτή τη νεωτερικότητα, προχώρησα ακάθεκτη στη χρήση ενός καναπέ - έργου, πάνω στον οποίο απλώς κάθισα, αγνοώντας τα διακριτικά νεύματα από μακριά της Β., τύπου "Κοίτα με πιο προσεκτικά- γιατί εγώ ΔΕΝ έκατσα στον καναπέ;;"
· Αν ένας από τους στόχους της έκθεσης ήταν να έρθει κανείς αντιμέτωπος με δύσκολα συναισθήματα, τότε τον πέτυχε απολύτως. Όλη η έκθεση (με μικρές εξαιρέσεις εδώ κι εκεί) αποπνέει ένα θυμό, μια στενοχώρια και μια ματαίωση. Άνθρωποι- εκτρώματα με κομμένα τα γεννητικά όργανα, ανδρόγυνες φιγούρες με τρίχες και στήθος ταυτόχρονα, ρετάλια-προτάσεις για μια νέα ελληνική γλυπτική, αναστοχασμοί για τον καλύτερο τρόπο να αυτοκτονήσει κανείς, μα τόσο δύσκολα είναι όλα πια; Δε λέω, κάποια έργα με σόκαραν, άλλα με προβλημάτισαν, ορισμένα ήταν πολύ ευφάνταστα, είναι πια μια τέχνη πολύ πιο κοντά στην πραγματική ζωή, στη βιωμένη από εμάς ιστορία. Δεν ένιωσα όμως και να «λυτρώνομαι» με όλες αυτές τις αναφορές στο αρνητικό, μετά ήθελα επειγόντως ένα ποτήρι κρασί και μια ωραία μουσική να με συνεφέρει. Δηλαδή αν είμαστε σ’ επαφή με την ελπίδα, αυτό σημαίνει ότι ακυρώνουμε τις ρήξεις, ότι δεν αντιμετωπίζουμε τα αδιέξοδα;;
· Σε μερικά έργα ήταν απολύτως αναγκαίο να διαβάσεις τους τίτλους που τα συνόδευαν για να παρακολουθήσεις έστω και λίγο τι είναι εκείνο που θέλουν να μεταφέρουν. Εγώ πάλι θα ήθελα να μπορώ να εισπράττω εκείνο που μου μεταφέρει ένα έργο, χωρίς να διαβάσω τον τίτλο του (εκτός και αν ο λόγος είναι μέρος του ίδιου του έργου). Θα μου πεις, μεγάλη συζήτηση ανοίγουμε τώρα – μια φορά εγώ προτιμώ να είμαι μόνη με το έργο, χωρίς διαμεσολαβήσεις της τρέχουσας γλώσσας, μήπως και αφουγκραστώ τη δική του γλώσσα.
· Όταν βγήκαμε από τους δαιδάλους της έκθεσης, όλο το γύρω τοπίο είχε μέσα μου μεταμορφωθεί σε μια τεράστια εγκατάσταση. Άρχισα να βλέπω τους ανθρώπους στο δρόμο σαν πιθανούς ήρωες μιας βίντεο περφόρμανς. Σε μια σκηνή, εγώ κι η Β., κορίτσια της πολύβουης πόλης, μοναχικές και σπάνιες, με φόντο ένα μισογκρεμισμένο πάρκινγκ με πινγκουίνους - γκράφιτι, πίνουμε κρασί, αναρωτιόμαστε πώς μπορεί ένα φυστίκι Αιγίνης να έχει μέσα του ένα στραγάλι και κάνουμε σχέδια για το μέλλον, υπό τους ήχους ενός ολότελα βραζιλιάνικου Σεπτεμβρίου.


4 Comments:

At 16/9/07, 8:02 μ.μ., Blogger Ελπίς said...

Αυτό το θυμό, τη στενοχώρια και τη ματαίωση που αναφέρεις θυμάμαι να την έχω διακρίνει και σε ανάλογες εκθέσεις στην Ιγγλετέρα. Σε ένα - δυο - τρία έργα σου φαίνεται ενδιαφέρον, μετά μπουκώνεις.
Διαρκεί λίγο περισσότερο η εντύπωση όταν υπάρχει ένα ευφυές και στοχαστικό εύρημα που ανοίγει ένα παράθυρο στο συναίσθημα και στη σκέψη.
Να 'σαι καλά για την ενημέρωση On the spot!

 
At 19/9/07, 3:20 μ.μ., Blogger "μελαχροινή ομορφιά μου" said...

...μεταγράφω το σχόλιο της Β. στο blog:

"Ρε συ όλα αυτά τα ζήσαμε εκείνο το απόγευμα?
Η φάση που κάθισες στον καναπέ, από τη δική μου οπτική γωνία: "Βλέπω τη Χ. να κάθεται στον καναπέ-έργο τέχνης. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να έχω κάνει ακριβώς το ίδιο!, αλλά δεν μου το επιτρέπει η εμπειρία μου από ευρωπαϊκά μουσεία κτλ και τα 7 χρόνια στο εξωτερικό (με τι μούτρα θα υπερηφανεύομαι στους φίλους μου για την πανευρωπαϊκή μου κουλτούρα?". Κάθομαι διακριτικά σε στάση Birdy (Βλ. αλβανούς στην Ομόνοια, 7πμ, που περιμένουν εργολάβους να τους πάρουν για δουλειά στην οικοδομή) για να δώσω το hint στη φιλενάδα μου ότι ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΕΡΓΟ-ΤΕΧΝΗΣ. Τίποτα η δικιά σου, νομίζει ότι μάλλον έχω πάθει Overdose από τα video και κάθομαι σαν χαζή στα τέσσερα, να παρατηρώ video για το πώς να αυτοκαταστραφείτε σε 30 δευτερόλεπτα και να μοιάζετε με έργο τέχνης..."
Κι εμένα μου πέρασαν ένα εκατομμύριο σκέψεις από το μυαλό, η αλήθεια είναι, με κυρίαρχη την "Θα ήθελα να έβλεπα λιγότερα videο"...
Β.

 
At 11/1/08, 9:10 μ.μ., Blogger helena said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 11/1/08, 9:11 μ.μ., Blogger helena said...

Η τέχνη δεν είναι για να εντείνει την μαυρίλα των εποχών αλλά για να την καθαρίζει και να μεταμορφώνει τις άσχημες ενέργειες...

τι να πώ? Ολα πια στην κατεδάφιση?

11/1/2008 9:10 μμ

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home