12.4.07

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΣΙΦΝΟ

Μυρίζω: την υγρασία της νύχτας, τα κεράκια που σιγοκαίγονται στη βεράντα, το φρεσκοβαμμένο ασβέστη στο τοιχαράκι, θυμάρι, δεντρολίβανο, φασκομηλιά και μαζί μ' αυτά, κάτι αναθυμιάσεις από ένα μέλλον που επιθυμείται διακαώς.
Κοιτάζω: τα φωτάκια από τα σπίτια σε ήσυχη διάταξη στους λόφους, κάτι νεογέννητα κουνούπια, τον Άη-Γιώργη στην πλαγιά απέναντι (θα στέκεται άραγε εκεί και του χρόνου απαράλλαχτος;), ένα χαλί από μαργαρίτες με νυσταγμένα πέταλα, και το πρόσωπό μου στον καθρέφτη του δωματίου με χρώμα και ζωντάνια από τις θάλασσες που αγνάντευα όλη μέρα.
Ακούω: το ζευγάρι στο διπλανό δωμάτιο που διάλεξε την αποψινή νύχτα για να λύσει τα δύσκολα, τα ίδια νεογέννητα κουνούπια που ζουζουνίζουν, τριζόνια, γρύλους και λοιπά νυχτερινά, τον ήχο του αέρα που φτιάχνει άλλες νότες ανάμεσα στα στάχυα, άλλες ανάμεσα στα φύλλα των λιόδεντρων και άλλες καθώς διασχίζει τις γρίλλιες των παραθυρόφυλλων, κάτι μακρινά κουδουνάκια από κατσίκες που γλίτωσαν φέτος τη σφαγή κι ένα πρόωρο "Χριστός Ανέστη" που σιγοτραγουδιέται στο μυαλό μου, ανακτημένο από το αρχείο παλαιότερων Αναστάσεων, με συνημμένα τα ίδια δάκρυα.
Γεύομαι: τη φρέσκια χλωρομανούρα του Ξενό, τη μελόπιτα υγρή και γλυκοτυρένια, το κρασάκι λίγο πριν στη Φασολού, τη φαντασίωση της επερχόμενης μαγειρίτσας από τα χεράκια του πατέρα της Νικολέτας (που τρυφερά με επαναφέρει στην –απούσα πλέον- μαγειρίτσα του πατέρα μου), κυρίως όμως τη γεύση της ευτυχίας που αναδύεται από κάτι τόσα δα μικρά απλά πράγματα.
Ακουμπάω: τα φρεσκοσιδερωμένα μου ρούχα για την Ανάσταση, τα αφυδατωμένα από τον ήλιο χέρια μου, τη σκόνη πάνω στο λείο μάρμαρο του τραπεζιού της βεράντας, το κρύο μπουκάλι του εμφιαλωμένου νερού (η παλάμη μου ξαφνιάζεται ευχάριστα, στην Αθήνα ακόμα πίνουμε από τη βρύση), το αφράτο μαγουλάκι της τρίχρονης Μελίνας του διπλανού δωματίου που θέλω να το τσιμπάω ανελέητα, κυρίως όμως με "ακουμπάει" η σκέψη ότι σε λίγο θα φιλήσω και θα φιληθώ, θα αγκαλιάσω και θα αγκαλιαστώ από τους αγαπημένους μου – δεν είναι να χάνονται αυτές οι αφορμές για ενσώματες συγκινήσεις.