23.12.06

ΑΠΟΡΙΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ

  • Επιτρέπεται να μην είμαι πάρα πολύ χαρούμενη τα Χριστούγεννα;
  • Γιατί, ενώ στο χαρτί μου έχω βάλει πλαφόν στα χριστουγεννιάτικα έξοδα, αυτά όλο μεγαλώνουν, μεγαλώνουν, μεγαλώνουν; Δεν καταλαβαίνουν ότι θα σκάσουν;;
  • Πώς θα γίνει να θυμάμαι κάθε φορά που θα το θελήσω, τον τίτλο «Σκύβαλα», τον Leni Gravitz, και το πουλί «αρκτικό γλαρόνι» (το οποίο προσπαθώντας να το θυμηθώ καταλήγω σε συνδυασμούς τύπου «αδυσώπητο κοτρόνι» ή «ακριτικό κασόνι»);
  • Από μια πρόσφατη συζήτηση επί του bird watching: αυτός που ονόμασε το πουλί «σταχτοπετροκλή» μήπως είχε στο μυαλό του μία gay εκδοχή της σταχτοπούτας;
  • Θα άλλαζε άραγε καθόλου ο στερεοτυπικός ρόλος του άντρα-κουβαλητή στην αδιανόητη περίπτωση που ο Άη Βασίλης ήταν γυναίκα;
  • Γιατί δεν κερδίζω ποτέ στο Τζόκερ; Μήπως φταίει που δεν παίζω;;
  • Ξέρατε ότι τα Γ.Κ.Α.Ο. είναι αρχικά για την Γενική Κατάρτιση Αμόρφωτου Οπλίτου;; Ε, γκάου;
  • Καταλαβαίνει η Άση Μπήλιου ότι αν είχα γνωρίσει όλους τους ενδιαφέροντες άντρες που προέβλεψε το ζώδιό μου για το 2006, τώρα θα τους έβγαζα σε δημοπρασία;
  • Γιατί να πρέπει να προηγούνται πεντακόσια εικοσιοχτώ «όχι» για να ανοίξει ο χώρος για ένα και μοναδικό «ναι»;;
  • Μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα εύλογο συμπέρασμα σχετικά με το γιατί θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας όταν θα λιώσουν οι πάγοι της Αρκτικής, να ξέρω κι εγώ πώς θα διαμορφώσω τους εφιάλτες μου για το τέλος του κόσμου;
  • Μήπως η ασύστολη φωταψία των γιορτών κρύβει στο σκοτάδι τις λύπες, τις απώλειες και τις στερήσεις μας;
  • Το σουτζουκάκι που σερβίρουν στο κυριλέ εστιατόριο στο City Link, είναι τόσο μικρό επειδή ο μάγειρας είναι νάνος, ή μήπως πρέπει να του θυμίσει κάποιος ότι η Χιονάτη είναι παραμύθι;
  • Μήπως να προτιμήσω μία βόλτα στην παραλία, μια ωραία μουσική κι ένα πρωινό χουζούρεμα από τις διαρκείς εξοντωτικές διαδρομές-με-στόχο-την-κατανάλωση-γιατί-είναι-γιορτές-και-πρέπει;
  • Κι επιτέλους, ποια συνωμοσία εξυφαίνεται πίσω από την διαπίστωση πως ό,τι καιρό κάνει της Αγίας Βαρβάρας, κάνει και ανήμερα τα Χριστούγεννα; Υπάρχει κάτι που θα’πρεπε να ξέρουμε για την Αγία και το Θείο Βρέφος ή να το αφήσω να περάσει απαρατήρητο;

6.12.06

«ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ» ΣΤΗΝ ΙΚΕΑ

Την περασμένη εβδομάδα έκανα κι εγώ το προσκύνημά μου στο ναό της κατανάλωσης, στην ΙΚΕΑ (είναι θηλυκό, κατά το Δωροθέα) κι αισθάνομαι πλέον μια ευτυχής θνητή για τους παρακάτω λόγους:
- κατάφερα ΚΑΙ να μπω (από μια τρελή συρόμενη πόρτα-βιτρίνα, τύπου «περνάμε ωραία στριφογυρίζοντας το σαλόνι μας») ΚΑΙ να βγω (παρόλο που είχα ξεχάσει και το GPS μου και το μίτο της Αριάδνης στο τσαντάκι της λαϊκής).
- μπόρεσα με τα λιγοστά σουηδικά μου να εξηγήσω σε εβδομηντάχρονη κοτσονάτη «μόλις-ήρθα-απ’την-προπόνηση-στο-σκουός» κυρία ότι το Aneboda που έψαχνε ήταν σε έλλειψη κι ότι θα’ πρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε Leksvik ή Hemres. Άσε που απευθύνθηκα με χαριτωμένη αφέλεια σ’ έναν υπάλληλο-γίγαντα «μου πιάνετε ένα σετ Brunkrissla κι ένα Henriksdal μαζί με δυο Skoldpadda για τις ανηψιές μου;» χωρίς να χάσω ούτε ένα σύμφωνο!
- κατανόησα ότι το να ζω σε 75 τ.μ. είναι μία χαζομάρα και μισή αφού τα 22 τ.μ. έτσι όπως έχουν στηθεί και παρουσιαστεί στο κατάστημα, μου φτάνουν και μου περισσεύουν. Εξάλλου γιατί να μη χρησιμοποιώ τον καναπέ μου ως τραπέζι, το καλάθι αχρήστων ως κάθισμα, τραπεζάκι και διακοσμητικό του μπουφέ, ή τη ντουλάπα μου ως πίνακα ανακοινώσεων, πλατώ ψωμιού κι όπως ανοίγει να βγαίνει μια σιδερώστρα, ένα πλυντήριο πιάτων και δυο αυγά Τουρκίας.
- συνειδητοποίησα ότι ο Ηλίας ο ταβέρνας με κλέβει σταθερά στα κεφτεδάκια. Τα σουηδικά κοστίζουν μόνο 2,95 Ε κι εγώ ο βλάκας τα πληρώνω 4 και 5.
- μπόρεσα να αντισταθώ σθεναρά στην καταναλωτική λαίλαπα αγοράζοντας μόνο 15 έξτρα (εκτός λίστας μου) αντικείμενα.
Σοβαρά τώρα:
Συνειδητοποίησα ότι το σπίτι μου, εκτός από τα προβλήματά του, έχει χρώμα και ζωή, ευτυχώς, κι ότι δεν είναι τα πάντα επίπεδα, μίνιμαλ, στο λευκό του πάγου και του απροσμέτρητου ψυχαναγκασμού, στερημένα από συναίσθημα και παλμό. Γιατί εκεί μέσα αισθάνεσαι (τουλάχιστον εγώ έτσι ένιωσα) ότι υπάρχει πραγματική εμμονή με το να είναι όλα σε τάξη και αρμονία, τέλεια διακοσμημένα, εύστοχα τοποθετημένα, τόσο που σου’ ρχεται ν’ αρχίσεις να φωνάζεις «θέλω να είμαι ο εαυτός μου» και να αναρωτιέσαι πώς μπορείς να το κάνεις με αντικείμενα από αυτό το ίδιο κατάστημα που λίγο πριν σ’ έχει θυμώσει με την αφόρητη ομοιομορφία του*.
Για καλή μου τύχη, μόλις βγήκα έξω ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια μου ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, το χειμωνιάτικο αεράκι δρόσιζε τα μάγουλά μου κι οι μυρωδιές έστησαν το καινούριο σκηνικό στο μυαλό μου: γλυκό να ψήνεται στην κουζίνα, να παίζει “Royal Blue” του Henry Mancini, η φωτιά να τρεμοπαίζει στο τζάκι και δίπλα μια φλοκάτη, έστω λευκή, έστω αγορασμένη απ’ την ΙΚΕΑ…


* Κι επειδή κι άλλοι έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, υπάρχει μια ταινία που θέτει όλα αυτά τα ερωτήματα με εύστοχο και ιδιαίτερα καλλιτεχνικό τρόπο. Λέγεται «Ένας διαφορετικός άνθρωπος», είναι Νορβηγική και αναδείχθηκε ως μία από τις καλύτερες στις φετινές «Νύχτες Πρεμιέρας». Όπου τη βρείτε, δείτε την – είναι γροθιά στο στομάχι αλλά συστήνεται χωρίς αντικαταθλιπτικό.