29.9.06

ΡΑΚΟ-ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Η ΣΥΛΛΕΚΤΟ-ΡΑΚΟΣ;

Διάβασα σ’ ένα περιοδικό ότι το σπίτι μας είναι ο καθρέφτης το εαυτού μας.
Λοιπόν, εγώ ή διχασμένη προσωπικότητα είμαι ή κάπου βαθιά μέσα μου κατοικεί εκείνος ο σκυφτός άθλιος γέρος που μαζεύει το οτιδήποτε από τα σκουπίδια, τους δρόμους, δεν ξέρω, αρκεί να μαζεύει κάτι.
Διότι ενώ το σπίτι μου είναι καθαρό, συμμαζεμένο, δεν το λες απεριποίητο, όχι δα, μια χαρά είναι, κι όμως, αν αφήσεις το μάτι σου να πλανηθεί στις γωνίες, θα δεις κάτι μαζεμένους σωρούς από χαρτοβιβλιοδιακοσμητικά κατιτίς. Χρόνια τώρα κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο. Όλα έχουν την ιστορία τους εκεί μέσα, το παρελθόν τους. Στο δικό μου παρόν δεν ξέρω τι διάβολο κάνουνε! Έχω προσπαθήσει να απαλλαγώ απ’ αυτά, κάτι όλο πετάω, μα κάτι μπιμπελό του παλιού σπιτιού, μα κάτι χαρτιά από την προ-προ-προ ηγούμενή μου δουλειά, μα το εισιτήριο ενός ταξιδιού με μια αγάπη προ-προ-προπαλιά, αλλά δεν ξέρω πώς, μ’ ένα μυστήριο τρόπο, τα μικρά μου ράκη παραμένουν εκεί στοιβαγμένα, δεν τελειώνουν, δεν φεύγουν ποτέ, στέκονται ασάλευτοι πυλώνες μιας μνήμης που δεν εννοεί να «αδειάσει».
Τι γίνεται λοιπόν με τις προσωπικές μας του καθενός «συλλογές»; Πώς αυτό-διαιωνίζονται; Γιατί όταν τις διαλύουμε, αυτές επιμένουν να επανασυντίθενται σαν τα μεταλλικά μέλη του Terminator Νο 4; Τι θέλουν επιτέλους από μας;;;



ΕΡΩΤΗΣΗ MULTIPLE CHOICE: ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΟΕΟ;;

Α. Για μπάνιο…
Β. Παίζει μαζί μας κρυφτό, αλλά πού θα πάει, θα το βρούμε (π.χ. στην Αυστραλία)
Γ. Εδώ είναι ακόμα αλλά κάπως μεταλλαγμένο
Δ. Αποφάσισε να παραχωρήσει τη θέση του σ’ αυτό τον μουσκεμένο τύπο, τον Φθινόπωρο, γιατί του’ χει πρήξει τα συκώτια
Ε. Έφυγε ανεπιστρεπτί και απλώς πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να μην κοιτάμε συνεχώς τις φωτογραφίες από τις διακοπές και να μη μυρίζουμε την ψάθα και να μην χαζεύουμε με βλέμμα αγελαδίσιας μελαγχολίας τα φοβερά-βότσαλα-απ’τη-φοβερή-εκείνη-παραλία και να συνετιστούμε να στρώσουμε τον ποπό μας κάτω και να δουλέψουμε, γιατί έχουμε κι έξοδα.

Αν διάλεξες Α: ε, έχεις χιούμορ πράγματι
Αν διάλεξες Β: είσαι αμετανόητα καλοκαιρινός τύπος
Αν διάλεξες Γ: είσαι αμετανόητος τύπος, σκέτο
Αν διάλεξες Δ: πάντα σου άρεσαν τα παραμύθια, γιατί όχι και τώρα;
Αν διάλεξες Ε: σε χρειάζομαι επειγόντως καλέ μου εκλογικευμένε, οργανωτικέ, ανθεκτικέ στις απογοητεύσεις άνθρωπε!

28.9.06

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΗ

Κυκλοφορώ στους δρόμους της γειτονιάς μου αυτές τις μέρες και θαρρείς πως γίνονται ανασκαφές για μία αρχαία, άγνωστη πόλη που παρεμπιπτόντως περνάει από όλα τα κομβικά σημεία της διαδρομής μου: έξω από το σπίτι έχω μία μικρή χαριτωμένη τάφρο, οπς, πάλι κατάφερα να μην πέσω μέσα, δίπλα στο αυτοκίνητο υπάρχει ένα λοφάκι από κοτρώνες και πιο δίπλα ένα αχανές άνοιγμα, οπς, το πήδηξα κι αυτό και μπήκα ο Νουρέγιεφ στο αυτοκίνητο, τι κρίμα να μη φοράω τις πουέντ μου σήμερα, προχωρώ να ξεπαρκάρω το αυτοκίνητο, γκρουκ ακούγεται η κοτρώνα, την προσπερνώ με χάρη, θέλω να στρίψω δεξιά, απαγορεύεται λόγω δημοτικών έργων, αριστερά απαγορεύεται έτσι κι αλλιώς, ευθεία έχει τοίχο άρα όπισθεν αδέρφια, όπισθεν. Διαγράφω ένα δαίδαλο μέχρι να βρεθώ στο δρόμο που καταρχήν ήθελα να πάω, εκείνον τον δεξιά, τον τιμημένο, προχωρώ και σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκομαι μέσα σε έτερο χαντάκι (Μαλάκας που παίζει με τους δρόμους της γειτονιάς μου κάθε που έρχονται δημοτικές εκλογές, 7 καθέτως, οκτώ γράμματα), βγαίνω με ένα μικρό μαρσάρισμα, ουφ, μύρισε ο τόπος λαστιχίλα, πού θα πάει, θα φτάσω κάποια στιγμή στο γραφείο, δε μπορεί, εξάλλου η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ή πνίγεται. Καθώς παρκάρει και βγαίνει από το αυτοκίνητο, μέσα στα ήρεμα λασπώδη απόνερα που άφησαν οι εργάτες του δήμου για να κάτσει ο κουρνιαχτός. Μα γιατί ζηλεύεις τα ναΐφ μοτίβα στο λευκό μου παντελόνι, μπορείς κι εσύ να αξιοποιήσεις τον οργασμό δημοτικών έργων ανάλογα με τις ανάγκες σου. Δες εμένα: λίγο μετά, μπαίνω στο γραφείο και δεν έχει ρεύμα «συγγνώμη, αλλά θα σας το διακόψουμε για κανα οχτάωρο, λόγω έργων που γίνονται στο δήμο σας, λυπούμεθα για την ταλαιπωρία», μα ναι, δεν είναι τίποτα, άσε που το υπέροχο ψυγείο μου θα γνωρίσει την εμπειρία της απόψυξης κι εγώ την εμπειρία της «θερμοπληξίας-σε-βαθύ-σκοτάδι», τι, όλο στην τεχνολογία θα βασιζόμαστε, καιρός να παίξω με τη βεντάλια μου και τα κεριά μου στο θεοσκότεινο μικρό μου χωλ. Και καθώς κάθομαι ιδρωμένη στο σκοτάδι, με ένα συνεχές μπιιιιιιιιιιιιιιιπ από το συναγερμό της διπλανής που τα παιξε με τη διακοπή, αναρωτιέμαι τελικά αν ο υποψήφιος δήμαρχος της περιοχής μου ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα. Ε, φανταστικέ δήμαρχε;;;